czwartek, 25 czerwca 2026

Neal Morse - wywiad przed trasą "Darkness & Light"

Marzyłem o tym by tego samego dnia zorganizować koncert Nealowi, wydać jego książkę po polsku i zrobić z nim wywiad. I udało się! Gdy zapytałem o to Neala prawie pięć miesięcy temu, odpowiedział jak zazwyczaj: módlmy się o to. Koncert był niezwykły, książka ma dobre recenzje, a wywiad poniżej. Dzięki Bogu! 


 


Nie zawsze będziemy mogli robić to, co możemy robić dzisiaj.


Twoja książka zostanie wkrótce wydana w kolejnym kraju (USA, Niemcy, Holandia, a teraz Polska). Czy spodziewałeś się tego?

Nie, nie spodziewałem się. Ale jestem z tego powodu naprawdę ogromnie szczęśliwy. Jestem wam wszystkim za to bardzo wdzięczny. Mam nadzieję, że dzięki naszym wspólnym wysiłkom Pan dotrze do jeszcze większej liczby ludzi.

Jak książka została przyjęta w USA?

Wiesz, minęło już tyle czasu, że nie jestem pewien, czy wszystko dokładnie pamiętam. Byłem po prostu bardzo szczęśliwy, bo udało mi się ją ukończyć, a jednocześnie czułem, że działam zgodnie z wolą Pana. Od tamtej pory słyszałem wiele wspaniałych opinii na temat tej książki. Nawet kilka tygodni temu rozmawiałem z młodym człowiekiem w Ameryce, na którego wywarła ona ogromny wpływ. Nadal zadziwia mnie dobroć Boga.

Czy któraś z osób, o których wspominasz w książce, skontaktowała się z tobą po tych wszystkich latach? Na przykład facet z kozą, albo gość, który ukradł ci samochód? Może ludzie z klubu Navod albo muzycy, z którymi grałeś dawno temu?

Nie, nie rozmawiałem z facetem od kozy [śmiech]. Kto wie, czy jeszcze żyje? To było bardzo dawno temu! Złodziej samochodu? Nie... Ale nadal mam kontakt z muzykami, z którymi wtedy grałem. Właściwie dwa tygodnie temu rozmawiałem z perkusistą przez ponad godzinę

Czy miałeś okazję lepiej poznać kobietę, która powiedziała, że modli się za ciebie w kościele?

O tak. Była babcią moich bardzo dobrych przyjaciół. Dziś już nie żyje, ale poznałem ją naprawdę dobrze. Miała na imię Dolores i była naprawdę wspaniałą kobietą.

Od czasu do czasu organizujesz spotkania na Zoomie i rozmawiasz z fanami o Bogu. Co cię do tego skłoniło?

Coraz więcej osób poznaje Boga dzięki MorseFest, moim albumom i innym naszym inicjatywom. Mówię „naszym”, bo stoi za tym cały zespół ludzi. Joey i Amy Pippin bardzo zaangażowali się w tę społeczność i w rozmowy z ludźmi o Panu. Zaczęliśmy dostrzegać potrzebę takich spotkań. Ludzie mówili: „Coś się w nas otworzyło, czujemy się poruszeni. Czujemy, że Bóg działa w naszych sercach, ale potrzebujemy pomocy. Mamy pytania. Potrzebujemy wspólnoty”. Nie wiedząc, co innego zrobić, zaczęliśmy organizować spotkania na Zoomie, abyśmy mogli być razem, niezależnie od miejsca na świecie. To okazało się czymś naprawdę niesamowitym. Wspaniale jest budować wspólnotę, wspierać się nawzajem – właśnie o to w tym wszystkim chodzi.

W książce pisałeś o krwi Chrystusa: „Cała ta sprawa z krwią zawsze mnie przerażała”. Co dzisiaj o tym myślisz?

Tak. Na początku w ogóle tego nie rozumiałem. Dziś w pełni rozumiem, że krew symbolizuje oczyszczającą moc Jezusa działającą w naszym życiu. Teraz śpiewam o tym z całego serca.

Co oznacza dla ciebie „nowe narodzenie”?

To bardzo tajemnicze, prawda? Zastanawiam się nad tym tak samo, jak kiedyś zastanawiał się Nikodem. Jak to się może wydarzyć? To naprawdę coś cudownego, że człowiek może narodzić się na nowo z Ducha. Powinniśmy o tym rozmawiać zdecydowanie częściej, bo jest to niezwykle ważne, byśmy jako Jego dzieci nadal chodzili w Nim.

Zauważyłem, że średnia wieku na koncertach Neal Morse Band to 60+. No... może trochę mniej. :) Czy młodzi ludzie generalnie nie słuchają rocka progresywnego, czy może ta muzyka jest za trudna, zbyt ambitna?

Tak, nadal jest wielu starszych słuchaczy, ale pojawia się też coraz więcej młodych ludzi. Są osoby, które odkrywają muzykę o większej głębi i złożoności, i naprawdę ich to wciąga. Rozmawiam z wieloma młodymi ludźmi, którym pomagam się rozwijać. Przyjeżdżają również do Radiant School, aby uczyć się w moim studiu. To bardzo inspirujące. Ale prawdą jest też, że duża część publiczności jest starsza, ponieważ jest to muzyka, na której się wychowali. To całkowicie naturalne.

Napisałeś, że po nawróceniu straciłeś jedną trzecią fanów i prawdopodobnie czytałeś różne komentarze pod swoimi piosenkami na YouTube, w stylu: „Świetna muzyka, ale słowa mogliby zmienić. Czemu w tekstach zawsze pojawia się ten Jezus?”. Co o tym sądzisz?

Rozumiem, że nie każdy chce słuchać przesłania Chrystusa. Niektórzy mają poczucie, że to przesłanie mówi im, że nie mają racji. Być może po prostu nie są gotowi tego słuchać. To coś w stylu: „Kto ma uszy do słuchania, niech słucha”. Kiedy ludzie będą gotowi, usłyszą. Może nie teraz, może później, a wtedy dotknie to ich serc w zupełnie inny sposób. W dużej mierze zależy to od tego, na jakim etapie swojej drogi człowiek się znajduje. Szanuję to. Szanuję szczerość ludzi i lubię rozmawiać z nimi o tym, dlaczego mają takie odczucia. Przede wszystkim jednak cieszę się, że jest wystarczająco dużo osób, które chcą słuchać tego przesłania i kochają tę muzykę. Dzięki nim mogę nadal to robić.

Na płycie „One” współpracowałeś z jednym z moich ulubionych artystów, Philem Keaggy, a niedawno znowu graliście razem w projekcie Cosmic Cathedral. Na albumie „Testimony” współpracowałeś z Kerrym Livgrenem z Kansas. Czy chciałbyś powrócić do tej współpracy? Marzysz o graniu z kimś sławnym, na przykład z Alice Cooperem, Peterem Gee (Pendragon), albo może z jakimiś muzykami jazzowymi?

Bardzo chętnie znowu współpracowałbym z Kerrym. To byłoby świetne. Ale szczerze mówiąc, nie marzę specjalnie o współpracy z konkretnymi osobami. Staram się raczej pozwolić Panu działać po swojemu i obserwować, jak pewne rzeczy po prostu się dzieją. Tak było na przykład, gdy spotkałem Chestera Thompsona na koncercie Steve’a Hacketta. Gdy odjeżdżałem, poczułem w sercu, że Pan mówi mi: „Powinieneś coś z nim zrobić”. Wziąłem od niego adres mailowy, spotkaliśmy się i – skracając historię – w następnym roku nagraliśmy album „Deep Water” jako zespół Cosmic Cathedral. W taki właśnie sposób dochodzi u mnie do współpracy z innymi muzykami. Musi się to wydarzyć naturalnie. Jestem bardzo wdzięczny, że mam możliwość robić takie rzeczy.

Czy rozważasz napisanie kontynuacji książki „Testimony”?

Tak, rzeczywiście rozważałem napisanie kontynuacji, ale dotąd nie czułem, że to właściwy czas. Może jednak kiedyś taki moment nadejdzie. Mam jeszcze wiele do opowiedzenia, choć być może nie będą to historie tak dramatyczne jak te opisane w „Testimony”. To, co Bóg zrobił na początku mojej drogi wiary, jest nadal bardzo bliskie mojemu sercu i to o tym zazwyczaj opowiadam najwięcej, kiedy odwiedzam kościoły. To właśnie moje nawrócenie pozostaje dla mnie i dla innych najbardziej ekscytującą częścią tej historii.

Niedawno napisałeś musical o Bracie Andrzeju*. Dlaczego wybrałeś akurat tę postać? Co cię zainspirowało? Jak przyjęto musical w USA?

Chodziłem na studium biblijne prowadzone przez mojego syna, gdzie czytaliśmy książkę „Boży przemytnik”. To był rok 2021. Pewnego ranka obudziłem się bardzo zainspirowany – zarówno tą książką, jak i rozmowami, które prowadziliśmy z młodymi ludźmi podczas studium. Poczułem, że Bóg mówi mi: „Napisz to”. Nie byłem pewien, co dokładnie mam zrobić. Czym było „to”? Ale zacząłem pisać, po prostu otworzyłem książkę i zacząłem tworzyć piosenki. Z czasem powstał musical, który został bardzo dobrze przyjęty w Houston. Graliśmy go przez cały kwiecień i było to po prostu niesamowite. Po spektaklach podchodziło do mnie mnóstwo ludzi, których wcześniej nie znałem, i mówiło, że był to najlepszy musical, jaki kiedykolwiek widzieli. Praca nad nim trwała bardzo długo. Zacząłem go pisać w 2021 roku, a na scenę trafił dopiero w 2026 roku. Zajęło to nie tylko dużo czasu, ale też wymagało ogromnej pracy wielu osób, jednak zdecydowanie było warto. Mam nadzieję, że kiedyś wszyscy będziecie mogli go zobaczyć. Pracujemy obecnie nad albumem z piosenkami z tego musicalu, który powinien ukazać się jeszcze w tym roku.

Czego oczekujesz po europejskiej trasie „Darkness & Light”? O czym są piosenki z nowego albumu?

Spodziewam się, że trasa „Darkness & Light” będzie błogosławionym czasem. Myślę, że będzie to wspaniały czas i cieszę się, że mogę dzielić się muzyką z ludźmi. Wszyscy powinniśmy pamiętać, że nie zawsze będziemy mogli robić to, co możemy robić dzisiaj. Dlatego kiedy nadarza się okazja, żeby robić to, do czego zostaliśmy powołani, powinniśmy cieszyć się z tej możliwości i z tego, że Bóg otworzył nam te drzwi. Na płycie znajdują się utwory o bardzo różnorodnej tematyce. Jeden z nich, „Guilty Secret” („Ukryta wina”), opowiada o człowieku, który przez wiele, wiele lat skrywa pewną tajemnicę. Jest przerażony możliwością jej ujawnienia i modli się do Boga, by pozostała ukryta. W końcu jednak przychodzi Duch Święty, a piosenka kończy się słowami: „Puść to. Puść to”. Inny utwór, „Powder Keg” („Beczka prochu”), opowiada o ludziach, którzy przez lata gromadzą w sobie gniew i wrogość. Być może zostali skrzywdzeni, wykorzystani i stali się jak beczka prochu – gotowa wybuchnąć w każdej chwili. To naprawdę ciekawe. Nie wiem nawet dokładnie, skąd przyszły mi te pomysły. Po prostu budziłem się rano z pewnymi pomysłami i rozwijałem je w piosenki. Niektóre utwory są dość mroczne i dramatyczne. Dlatego album nosi tytuł „Darkness & Light” („Ciemność i Światło”) – są tam utwory mroczne, ale są też piosenki mówiące o świetle i lekkości życia. Podczas tej trasy zagram zapewne kilka tych mroczniejszych utworów i jeden z tych jaśniejszych, więc ciekawi mnie, jak zostaną przyjęte.

Jak lubisz spędzać wolny czas?

Uwielbiam spędzać czas z żoną i dziećmi, a teraz także z wnukami. Lubię chodzić z rodziną na plażę, jeździć na nartach, grać w pickleball, albo grać sobie na gitarze i odpoczywać. Nadal uwielbiam siadać przy fortepianie i po prostu grać. Lubię rozmawiać o Bogu, chodzić do kościoła i grać w zespole uwielbieniowym, którym obecnie kieruje mój syn. Kocham parki narodowe i ogółem naturę. Uwielbiam też spędzać czas z przyjaciółmi.

Jaki film, książka lub muzyka ostatnio cię zachwyciły?

Nie przychodzi mi do głowy żaden film, który by mnie naprawdę urzekł, ale jestem pewien, że parę ich było. Jeśli chodzi o książki, obecnie czytam trylogię „Century” („Stulecie”) autorstwa Kena Folletta. Jestem przy drugim tomie – „Winter of the World” („Zima świata”). To bardzo wciągająca lektura. Follett potrafi świetnie opowiadać historie. Bardzo podobała mi się również jego książka „The Pillars of the Earth” („Filary ziemi”) i gorąco ją polecam. Jeśli chodzi o muzykę, obecnie najbardziej pochłania mnie praca nad drugim albumem projektu Neal Morse and the Resonance, który będzie nosił tytuł „River of Light” („Rzeka Światła”). Równie mocno angażuje mnie praca nad albumem z musicalu o Bracie Andrzeju. Natomiast, szczerze mówiąc, ostatnio niezbyt wiele słucham muzyki innych wykonawców. Zdarza mi się słyszeć sporo utworów, które naprawdę mi się podobają, ale kiedy cały dzień pracuję nad muzyką, po prostu nie mam już ochoty jakoś mocniej wsłuchiwać się w kolejne nagrania. Tak na marginesie, jedną z moich ulubionych piosenek jest „Float On” zespołu The Floaters. Wszystkiego dobrego!




 

______________
*Brat Andrzej (Brother Andrew, właściwie Anne van der Bijl, 1928–2022) to holenderski kaznodzieja i misjonarz, nazywany „Bożym przemytnikiem”. Zyskał międzynarodową sławę przemycając tysiące egzemplarzy Biblii i chrześcijańskiej literatury za „żelazną kurtynę” do krajów komunistycznych. W 1955 roku założył międzynarodową organizację pomocową Open Doors. Napisał 15 książek. Książki dostępne w języku polskim o nim i jego autorstwa:
Janet i Geoff Benge  - “Brat Andrzej – Za żelazną kurtynę” 
Brat Andrzej - “Boży przemytnik” 
Brat Andrzej - “Prześladowani za wiarę” 
Brat Andrzej - “Siły światłości” 


Neal Morse - interview before "Darkness & Light"

I dreamed of organizing a concert for Neal, publishing his book in Polish, and interviewing him all on the same day. And I did it! When I asked Neal about this almost five months ago, his usual response was: let's pray for it. The concert was extraordinary, the book has received positive reviews, and the interview is below. Thank God!

1. Hi Neal, your book is about to be published in yet another country (USA, Germany, Netherlands and now Poland). Did you expect this?

No, I did not. But I am really very, very happy about it. Thank you all for doing that. And I hope that the Lord reaches more people through our joint efforts!

2. What was the response after the book was published in the US?

You know, it’s been so long now. I don’t know if I entirely remember. I was just so happy to get it done and to feel like I was in the will of the Lord. I’ve heard a lot of great responses about it since then. And even just a few weeks ago, I was talking with a young man in America who was highly impacted by the book. So I continue to be amazed at God’s goodness.

3. Have any of the people you mention in the book contacted you after all these years? For example, the guy with the goat, or the car thief? Maybe people from Navod’s, or musicians you used to play with a long time ago?

No, I have not talked to the guy with the goat [laughter]. Who knows if he’s even alive? That was a long time ago! The car thief? No, no. I still talk with the guys that I was playing with at that time. I talked to the drummer for over an hour a couple of weeks ago, actually.

4. Did you get to know the lady who said she was praying for you in church any better?

Oh, yes. She was the grandmother of some very good friends of mine. She has passed away now, but I got to know her quite well, actually. Yes, her name was Sister Dolores, and she was a beautiful soul.

5. You occasionally hold Zoom meetings and talk with your fans about God. What motivated you to do this? Tell us a bit about it.

Well, there are a lot of people who are discovering God through MorseFest and my albums and other efforts of ours, and I say we because it is a pretty big team, and Joey and Amy Pippin have become quite involved in the community and talking to people about the Lord, and it seemed that there was just a need for it. People started saying, “Wow, we feel so opened up and touched, and we feel like God’s doing something in our hearts. But we need help. We have questions. We need fellowship”. And so, not knowing what else to do, we started to have these Zoom meetings so we could be together all over the world. And it’s been really amazing. And I think it’s wonderful to be building a community together and supporting each other, and that’s what it’s all about.

6. You wrote about the blood of Christ: “The whole blood thing always freaked me out”. What do you think about it today?

Yeah, I didn’t get it at all when I first came around. Now I fully understand it as the symbolism of Jesus’ cleansing power in our lives. And I sing songs about it now with all my heart.


7. What does the new birth mean to you?

It is very mysterious, isn’t it? I wonder how it can happen, just as Nicodemus did. But it is truly a wonder, isn’t it, how this can happen, how we can be born again of the Spirit? Yes, it’s something we should talk about more and more and it’s so vitally important, and then, as children, for us to continue to walk in Him.

8. I noticed that the average age at Neal Morse Band concerts is 60+. Well, maybe a little less :). Do young people generally not listen to prog-rock, or is the music too difficult, too ambitious?

Yeah, there’s a lot of older people, but there’s younger people coming now, too. There are those who discover music that has more depth, more complexity, and they’re really getting into it. There are many young people that I talk to and mentor, and they come to the Radiant School to learn in my studio. And that’s really inspiring. But actually, it’s true. A lot of the audience is older because it’s like the music that they grew up with, and that’s just a natural thing.

9. You wrote that after your conversion, you lost a third of your fans, and you’ve probably read various comments under your songs on YouTube, like: “Great music, but the lyrics don’t fit. Why is there always this Jesus in the lyrics?”. How do you feel about this?

Yeah, okay, I get it. You know, I understand that not everybody wants to hear the message of Christ. They feel like it makes them wrong. And perhaps it’s just not something that they want to hear. They’re not ready to hear it. It’s kind of like, “He who has ears to hear, let him hear” kind of thing. When people are ready, they will hear it. Maybe they can’t hear it now; maybe they’ll hear it later, and it will really hit their hearts in a different way. A lot of it, it’s about where you are in your journey, and I respect that. I respect people’s honesty and I like to talk to people like that, to talk to them about why they feel that way. And I’m just mainly rejoicing that there are enough people that want to hear this message and that love the music to keep it going.

10. On the album One you collaborated with one of my favorite artists, Phil Keaggy, and recently you played together again in the project Cosmic Cathedral. On the Testimony album, you worked with Kerry Livgren from Kansas. Would you like to revisit that collaboration? Do you dream of playing with someone famous, for example Alice Cooper, Peter Gee (Pendragon), maybe jazz musicians?

I would love to collaborate with Kerry. Yeah, that would be great. But I don’t really dream of collaborating with people. I kind of just let the Lord flow in his way and things just happen. Like how when I met Chester Thompson at a Steve Hackett concert, as I was driving away, I felt like the Lord laid on my heart, “You should do something with him”. And so I got his email and we wound up getting together. And then, long story short, we wound up making an album over the coming year called Cosmic Cathedral. And in those ways, I wind up collaborating with people. But it has to happen kind of organically, and I am very grateful to be able to do these things.

11. Are you considering a sequel to Testimony?

That’s true, I have thought about a sequel. I haven’t felt like the time was right, but maybe the time will be right at some point to do a sequel. There’s much more to tell. Although it may not be as dramatic as the things that are in the Testimony book. You know, the things that God did early on in my walk are still very dear to my heart and still the things that I talk about a lot when I visit churches, because it’s the conversion that seems to be the most exciting thing for me and for others.

12. You recently wrote a musical about Brother Andrew*. Why him? What motivated you, and what was the reception of the musical in the US?

Well, I was in my son’s Bible study, and they were reading the book God Smuggler. This was in 2021. And I woke up one morning and I was getting very inspired about the book and also the conversations we were having with the young men in this Bible study. And I felt like God said, “Write it”. And I was confused about what to do. What was it? But I began to write, just opening the book and writing songs. And long story short, it became this musical that was really well received in Houston. We did it throughout April, and it was just absolutely stunning. There were so many people that came up to me in the lobby afterwards, people I didn’t know, saying they thought it was the best musical they’d ever seen, truly outstanding. And it was a long process. I started writing it in 2021, and it actually made it to the stage in 2026. So it took a long time and a lot of work by a lot of people, but it was really worth it. I hope you all get a chance to see it someday. We are working on a cast album that should be coming out later this year.

13. What are your expectations for the European Darkness & Light tour? What are the songs on the new album about?

I expect the Darkness & Light tour to be very blessed. I feel like it’s going to be a wonderful time, and I’m excited to share with people, and I’m really just happy that I can do something like this, you know, we all need to be aware that we’re not always going to be able to do the things we can do today. So when there’s a time that we can get out and do our thing, whatever that is, we need to rejoice that we’re able to do it and God’s made a way for us to do that. So I’m excited to be playing music and being with people. And the songs on the album are about a wide variety of things. There’s a song called Guilty Secret that’s about someone who’s held a secret for years and years and years and years, and they really are so afraid that the secret will come out, and they pray that God will help keep it a secret. And then the Holy Spirit comes, and in the end it just says, “Let it go, let it go”. And that’s the end. There’s another song called Powder Keg that’s about people that store up their hostility over years. Maybe they’ve been hurt and abused and they’re like a powder keg. They’re ready to explode and be violent any second. And that’s really interesting. And I don’t really know where a lot of this stuff came from. I just woke up in the morning, had these ideas and fleshed them out, and they became these songs. But they’re quite different, some of them rather dark and dramatic. And that’s why it’s called Darkness & Light, because there are the dark songs. And then, of course, there’s a lot of songs about light and the lightness of life also. But I’ll be playing probably some of the dark songs and one of the light songs on this run, so it’ll be an interesting time to see how this is received.

14. How do you like to spend your free time?

I love to spend my time with my wife and kids, and my grandkids now. I love to go to the beach with my family. I love to go skiing. I love to play pickleball. I love to just sit around and play the guitar and relax. I still love to sit at the piano and play music. And I love to talk about the Lord. I love to go to church and play in the worship band that my son is now leading. And yeah, all those things, pretty normal things, actually. I love to go to national parks. I love nature. And I love spending time with my friends.


15. What movie, book, or music has surprised and captivated you recently?

I can’t think of a movie right offhand that really captivated me. I’m sure there has been some. The book I’m reading right now is by Ken Follett. I’m reading the Century series and I’m on the second book, which is called Winter of the World, and it’s very captivating, very engaging. Ken Follett is a great storyteller. I really loved his The Pillars of the Earth. Highly recommended. And music… I’ve been working on Neal Morse and the Resonance, the second album, which is going to be called River of Light, and that has really been captivating me. As well as the Brother Andrew cast album. I’ve been working on that and that is really captivating me as well. As far as music outside of what I’m doing, I have not been forging into that very much, to be honest. And I hear a lot of things that I really like, but I can’t say I’ve been really listening to a lot of those things, because when I’m done working on music all day, I don’t generally listen to music with that kind of intent. Anyway, one of my favorite songs is called Float On by the Floaters. Just want to say that. All right, have a good one.







 

_______________
*Brother Andrew (born Anne van der Bijl, 1928–2022) was a Dutch preacher and missionary, nicknamed "God's Smuggler." He gained international notoriety for smuggling thousands of Bibles and Christian literature across the Iron Curtain into communist countries. In 1955, he founded the international aid organization Open Doors.

niedziela, 12 października 2025

Krótkie i kruche jest życie | Magda

Gdańsk, październik 2025r.

Rozmawiam z Magdą, żoną Sławka, mamą trójki dzieci, nauczycielką w szkole oraz dorywczo w szkółce niedzielnej.


 Piotr: Magda, opowiedz w skrócie jak to było z twoim nawróceniem.

Magda: Nawróciłam się mając 12 lat. Było to na obozie chrześcijańskim dla dzieci w Ostródzie. Jako dziecko zastanawiałam się nad pewnością zbawienia i był to dla mnie problem, gdyż wychowywana w rodzinie chrześcijańskiej na co dzień słyszałam o Bogu, miałam bliską relację z rodzicami, każdego dnia temat życia wiarą, zasad moralnych w kontekście chrześcijańskim, moich pytań i rozterek był podejmowany. Codziennie też przez znaczną część mojego życia w domu rodzinnym mieliśmy wspólny wieczorny czas na czytanie Słowa Bożego i modlitwę. Bardzo lubiłam ten czas, bo pozwalał mi na wypowiedź, zadawanie pytań dotyczących tekstów biblijnych i wsłuchiwanie się w odpowiedzi. Nie miałam jednak pewności, że po śmierci pójdę do nieba, że jestem zbawiona. W Ostródzie w trakcie modlitwy wieczornej to się zmieniło i był to początek drogi, którą do dziś idę – czasem lekkiej i przyjemnej, czasem wyboistej.

Czy po twoim nawróceniu niewierząca część twojej rodziny lub znajomi nie uważali, że się ponad nich wynosisz?

Z pewnością mogą się pojawiać różne opinie na mój temat, o których niekoniecznie wiem. Staram się nie wynosić, nie grzeszyć, zawsze być miła i uśmiechnięta. Rzeczywistość bywa różna, bo stawia nas w sytuacjach, których nie planujemy i nie zawsze potrafimy się do nich przygotować lub im sprostać. Uczę się więc dalej jak się nie wynosić, nie grzeszyć, być zawsze miła i uśmiechnięta :) Jest to proces. Wierzę, że Biblia jest jak zwierciadło, w którym możemy i powinniśmy jako ludzie wierzący się przeglądać i sprawdzać jak wyglądamy – nie tylko na zewnątrz lecz również w środku, po to, by gdy od niego odejdziemy nie zapomnieć jak wyglądamy… Czasem zwierciadłem jest drugi człowiek.

Słyszałem, że Bóg uczynił cud z twoją nogą…


Mając około 10-12 lat w fazie silnego wzrostu zaczęłam wyginać buty jednej nogi, które po wysiłkach ze zdobyciem obuwia dla rosnącego dziecka w czasach PRL-u szybko zaczynały przybierać niepożądaną postać. Pamiętam, jak Mama pytała mnie dlaczego moje buty tak wyglądają… Nie potrafiłam dać odpowiedzi, bo nie byłam świadoma problemu, który jednak był mocno widoczny na za szybko zużywającym się obuwiu. Mama zabrała mnie do lekarza, była wówczas pielęgniarką w VII Szpitalu Marynarki Wojennej w Gdańsku. Pan doktor zmierzył mnie, zbadał i orzekł, że jedna noga jest krótsza od drugiej. Pamiętam wskazanie dotyczące obuwia leczniczego i płacz mojej Mamy. Wieczorem tego samego dnia w trakcie naszej codziennej modlitwy, moi rodzice położyli na mnie ręce i modlili się o zdrowie. Rano Mama zmierzyła mnie miarką krawiecką. Nogi były równe. Następnie odbyła się ponowna wizyta u tego samego ortopedy, który tylko zapalił papierosa, gdy Mama powiedziała mu, co się wydarzyło… Od tamtej pory nie wyginam już butów.

Czy to był największy cud w twoim życiu?

Największym cudem w moim życiu są moje dzieci oraz fakt ich pojawienia się na świecie, a następnie ich rozwój duchowy, emocjonalny oraz społeczny. Wiara, która pojawiła się w ich sercach jest darem, a zarazem dla mnie jako rodzica cudem. Wychowanie człowieka to ogromna odpowiedzialność.

Czy w wychowywaniu swoich dzieci w wierze czerpiesz przykład od swoich rodziców?

Jak najbardziej tak. Starałam się im stworzyć dom, w którym prawa i zasady biblijne będą priorytetowe, tak jak było to w moim domu rodzinnym. Już od najmłodszych lat moich dzieci, jak tylko cokolwiek rozumiały (więc było to bardzo wcześnie – od około pierwszego roku życia) czytaliśmy Boże Słowo starając się robić to codziennie i powierzając swoje losy Bogu. W miarę jak rosły dostosowywaliśmy czytane treści i wydania biblijne oraz chrześcijańską  literaturę do ich wieku i zdolności percepcyjnych. Nasze dzieci mają biblijne imiona, co było dla nas bardzo ważne – Mateusz znaczy Dar Boży, Anna – Łaska, Pełna Wdzięku; Tymoteusz – Bojący się Boga. Na przestrzeni lat wiele razy im to przypominaliśmy...Wskazujemy naszym dzieciom, tak jak to było również w moim domu rodzinnym na najbardziej nieznośną dla szczęśliwego człowieka cechę czasu – przemijanie. Rodzimy się, dojrzewamy, starzejemy, umieramy – później jest wieczność, do której póki żyjemy możemy się przygotowywać. Świadomość ta nadaje sens mojemu życiu, bo czym jestem starsza, tym bardziej odczuwam, jak faktycznie krótkie i kruche jest życie. I tu wrócę do punktu od którego zaczęliśmy wywiad – dobrze mieć pewność zbawienia!

Z jakimi wyzwaniami mierzysz się jako nauczycielka? Co jest najtrudniejsze i jakie odniosłaś sukcesy?

W moim życiu zawodowym pracuję z najmłodszą grupą wiekową w szkole i uważam to za wielki przywilej, bo właśnie wtedy najbardziej kształtuje się człowiek i tworzy zrozumienie i wrażliwość na świat. Mam wpływ na to postrzeganie przez najmłodszych, pragnę im przekazywać dobro, wrażliwość i wartości, które ukształtowały mnie jako dziecko. Jak widzę ich rozwój i zaangażowanie oraz ciekawość świata – jest to dla mnie największym sukcesem. O wyzwaniach związanych z zawodem nauczyciela można by stworzyć osobny artykuł. Gdybym jednak mogła to ująć w kilku słowach: największym wyzwaniem jest zrozumieć dziecko i wykazać na tyle dużą wrażliwość, by nie skrzywdzić osądem, zachowaniem, spłyceniem tematu (problemu/sytuacji), nie poddać się  stereotypowemu myśleniu, przekazać wiedzę, która ukształtuje, zostanie; a także zaciekawić, zachęcić, czasem rozśmieszyć, a czasem mądrze zasmucić. Dużym wyzwaniem jest również zachować zdrową równowagę w zmieniającym się świecie w kontekście cyfryzacji, sztucznej inteligencji, wpływów płynących zarówno z mediów jak i od rówieśników. Znalezienie złotego środka – jak dawać lub odbierać mądrze. Sukcesem jest więc dla mnie umiejętność sprostania tym wyzwaniom zwłaszcza przy zachowaniu swej chrześcijańskiej tożsamości.

Pytanie trochę abstrakcyjne. Gdybyś znalazła się na bezdzietnej (ale nie bezludnej) wyspie, czym byś się zajmowała na co dzień?

Może robiłabym „leki z Bożej apteki”? Zbierałabym kwiaty i zioła i przetwarzała je na użytek potrzebujących.

Na przestrzeni lat, jakie widzisz zmiany w waszym małżeństwie?

Jestem bardzo szczęśliwą żoną, mój mąż mnie szanuje i kocha, adoruje i stara się uszczęśliwiać również na co dzień przez drobne gesty jak kwiaty lub spełnianie zasłyszanych marzeń i potrzeb. Jest moim przyjacielem, który stoi przy mnie zarówno w moich sukcesach, jak i porażkach. Ogromnym wsparciem w wychowywaniu naszych trzech bardzo różnych latorośli. Za nami są jednak różne dni i lata – jako ludzie pochodzący z całkowicie różnych środowisk, mający różne doświadczenia, potrzebowaliśmy czasu na to, by znaleźć się w miejscu, w którym obecnie jesteśmy. Dwadzieścia cztery wspólnie przeżyte lata to przygoda survivalowa :)
Warto się starać i pracować, bo małżeństwo jest jak ogród, o który cały czas trzeba zabiegać, dbać, bo wymaga ciągłej pracy. Pastor – Tomasz Ropiejko, który udzielał nam nauk przedmałżeńskich posłużył się powiedzeniem, które towarzyszy nam przez całe wspólne życie – „bo w tym cały jest ambaras, żeby dwoje chciało naraz”.

Jakie ostatnio książki czytałaś? O czym były, co wniosły do twojego życia?

Zazwyczaj czytam kilka książek naraz, nie zawsze od początku do końca i nie zawsze w kolejności chronologicznej… Ostatnio czytałam książkę pt. Dieta warzywno-owocowa dr Ewy Dąbrowskiej (tzw. post Daniela). Książka opiera się na założeniach postu starotestamentowego Daniela i jego towarzyszy w postaci selektywnej diety warzywno-owocowej, na której byłam przez trzy tygodnie i bardzo dobrze się czułam zarówno fizycznie jak i psychicznie. Wyzwanie to pozwoliło mi na opanowanie pożądliwości, którą są słodycze w moim życiu i przemyśleniu paru istotnych kwestii z tym związanych. Wstrzemięźliwość i samodyscyplina, choć trudne w realizacji nagradzają wszelkie wysiłki pokładane w jakiejkolwiek dziedzinie życia, w której zależy nam na osiąganiu celów. Obecnie czytam również książkę pt. „Izrael na celowniku” autorstwa Tim’a La Haye i Ed’a Hindson’a, wybrałam ją ze względu na kontekst czasów, w których żyjemy oraz proroctw Bożych zapisanych w Biblii dotyczących Izraela i czasów ostatecznych. Czytam również (od dłuższego czasu) książkę pt. „Odnowienie serca. Jak przyoblec się w charakter Chrystusa?” autorstwa Dallas’a Willard’a - książka przedstawia biblijne fundamenty procesu „przemiany ducha” w aspekcie naszej osobowości, by osiągnąć harmonijną relację z Bożą wolą w naszym życiu. Zawodowo czytam książkę pt. „Duże sprawy w małych głowach” Agnieszki Kossowskiej, która uwrażliwia zarówno osoby dorosłe, jak i dzieci na inność i niepełnosprawność. Autorka opowiada o różnorodności świata z perspektywy dzieci – jak postrzegają świat, co jest dla niech ważne, a co trudne. Na bazie zdobytej wiedzy, realizuje się następnie część warsztatową na zajęciach z dziećmi, na której nie tylko w teorii, ale i w praktyce mogą zrozumieć drugiego człowieka i trudności, z którymi się zmaga. Książka i jej treść posłużą mi w stworzeniu innowacji pedagogicznej w mojej klasie.

Czy jesteś idealistką?


Zdecydowanie tak, choć nie zawsze się to dla mnie dobrze kończy. Idealizm może rozciągać się na każdą dziedzinę życia. W aspekcie relacji międzyludzkich zaś Biblia ostrzega: „Tak mówi Pan: Przeklęty mąż, który na człowieku polega i z ciała czyni swoje oparcie, a od Pana odwraca się jego serce! Jest on jak jałowiec na stepie i nie widzi tego, że przychodzi dobre; mieszka na zwietrzałym gruncie na pustyni, w glebie słonej, nie zaludnionej. Błogosławiony mąż, który polega na Panu, którego ufnością jest Pan!” (Jer. 17, 5-7). Słowo Boże jest bardzo pragmatyczne.

Jakie masz myśli, gdy czytasz czasem z tyłu okładki jakiejś książki, że autorem jest pastor, mąż, ojciec czwórki dzieci, dziadek dziewięciorga wnuków i wszyscy służą Bogu?

Mam mieszane uczucia, gdyż każdy wierzący by tak z pewnością chciał, ale nie każdemu jest to dane… Człowiek to istota posiadająca wolną wolę i czasem pomimo wysiłków, które wkłada się w wychowanie, efekt bywa rozczarowujący, inny niż się spodziewaliśmy, zderzamy się ze ścianą własnej niemocy i braku wpływu. To generuje dalsze pytania, poczucie niespełnienia, błędnych założeń. Weryfikuje nasze postawy. Widzę, że życie nie zawsze jest zero-jedynkowe i że nie zawsze otrzymujemy w zamian to, co dajemy. Nie jestem zwolennikiem ewangelii sukcesu i mówienia wyłącznie o naszych sukcesach pomijając porażki. Wierzę, że największą wartością w życiu człowieka jest bezwarunkowa miłość, która potrafi przykryć mnóstwo błędów, ale każdy podejmuje własne decyzje, z których płyną określone konsekwencje. Nie każde dziecko wybiera drogę wierzących rodziców, nie każdy wierzący dziadek ma wierzących wnuków. Moim wielkim, największym rodzicielskim pragnieniem jest to, żeby nasze dzieci miały swą osobistą relację z ich Zbawicielem – Jezusem Chrystusem i przeżyły swe życie zgodnie z Jego wolą, którą ma dla nich. Nie zmienia to jednak faktu, że nadal to jest ich decyzja, a później też codzienna praca i wybór – każdego dnia. Wracając do pytania, na okładkach chrześcijańskich książek brakuje czasem informacji, że pomimo iż życie autora nie jest idealne, on nadal pozostaje wierny Bogu. A idealne wiele razy nie jest, wystarczy wgłębić się w niektóre biografie...W życiu cenię prawdę.

Bardziej boisz się zmian czy rutyny?

Boję się złych zmian i rutyny, która odbiera radość życia, ale wiem, że obydwie rzeczy są nieodłączną częścią życia i musimy sobie z nimi godnie radzić.

Gdybyś mogła spędzić dzień ze znaną osobą (żyjącą lub nie), kto to by był i dlaczego?

Myślę, że mogłabym się dobrze czuć w towarzystwie mojej ulubionej dziennikarki – Doroty Wellmann :) Jest ciekawą, niesztampową postacią, w dodatku obdarzoną nietuzinkowym poczuciem humoru. Cenię jej szczerość, dystans do siebie i szacunek do drugiego człowieka. Chętnie bym z nią porozmawiała na różne życiowe tematy.

Myślę, że wasza rozmowa mogłaby być korzystna dla obu stron...

Tego nie wiemy.

Czy jest jakiś film, do którego chętnie wracasz?

Forrest Gump, Skrzypek na dachu, Dzika rzeka. Do tych filmów mogłabym wracać, choć generalnie nie lubię oglądać filmów więcej niż jeden raz.

Jaka cecha charakteru przyciąga cię do drugiego człowieka?

Otwartość umysłu, postawa nieoceniająca, wrażliwość, dobro, lojalność, mądrość, dystans (którego mi często brakuje).

Jaką chciałabyś mieć supermoc i dlaczego?

Bardzo śmieszne pytanie, tym bardziej, że już z założenie nierealne...Może czasem wpływ na czyjeś myślenie, postrzeganie – tam gdzie sytuacja wydaje się zła lub bez wyjścia. Zdolność zatrzymania chwili, człowieka.

Jaka jest Twoja ulubiona biblijna postać i co przyciąga Cię w jej historii?

Jest kilka takich postaci, jeśli mam wymienić te ludzkie, to z damskich w Starym Testamencie Estera – silna kobieta, zdolna do całkowitego poświęcenia w imię wartości, w którą wierzyła, przy tym mądry i dobry człowiek, niezwykle skromny. Pomimo trudnego dzieciństwa (brak rodziców) stała się kimś ważnym dla Izraela, zmieniającym bieg historii. Z męskich Starego Testamentu - Jonasz - uczestnik niesamowitych zdarzeń i pomimo złego, krnąbrnego usposobienia, Bóg się nim posłużył i nie zrezygnował z jego osoby. W nowym Testamencie z postaci męskich - Tymoteusz, poznawał Pismo Święte od młodości, uczyły go matka i babka…, z natury powściągliwy i nieśmiały, a jednak silny i wytrwały, posłuszny Bogu. Z damskich postaci - Maria Magdalena pomimo grzesznej przeszłości pokochała swego Zbawiciela, jako pierwsza ujrzała Chrystusa po zmartwychwstaniu, nazywana Apostołką Apostołów - uważana za równą w znaczeniu uczniom (biorąc zwłaszcza pod uwagę społeczny kontekst tamtych czasów).

Nawiązując do Ewangelii Łukasza 13,23, jak myślisz, czy „tylko niewielu będzie zbawionych”?

Pan Jezus odpowiedział: „...wielu powiadam wam będzie chciało wejść, ale nie będą mogli”. Słowa, które powiedział Jezus są więc odpowiedzią. Inny fragment Nowego Testamentu mówi: „Nie każdy, kto do mnie mówi Panie, Panie, wejdzie do Królestwa Niebios; lecz tylko ten, kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie. W owym dniu wielu mi powie: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w imieniu twoim i w imieniu twoim nie wypędzaliśmy demonów, i w imieniu Twoim nie czyniliśmy wielu cudów? A wtedy im powiem: Nigdy was nie znałem. Idźcie precz ode mnie wy, którzy czynicie bezprawie” (Mat. 7,21-23). To w moim rozumieniu najstraszniejszy fragment w całej Biblii.

Jakie są Twoje cele duchowe na najbliższy rok?

Wdrażanie w życie swoich postanowień. Na przykład bycie konsekwentną.

W takim razie życzę ci powodzenia w realizacji postanowień i dziękuję za miłą rozmowę.






piątek, 22 września 2023

Misje i mity


Gdańsk, wrzesień 2023r.

Rozmawiam z misjonarzem - koordynatorem działań misyjnych organizacji SIM na Polskę. Wspominamy konferencję „Na misji z Bogiem” z Colinem Bakonem i Marcusem Baederem, zastanawiamy się po co komu misje, burzymy kilka mitów, oceniamy kiedy nastąpi koniec dziejów.

- Zachęcając do konferencji nt. misji wspomniałeś, że te wykłady nie są dla chętnych, tylko dla każdego chrześcijanina.

- Temat misji powinien być naturalny dla chrześcijanina, przecież poza tymi z rodzin chrześcijańskich, w większości nawracamy się dzięki misjom, czasem przez sny, wizje; ale i tak potem taki człowiek trafia do ludzi, którzy zajmują się misją. Zauważ, że jak Korneliusz miał widzenie, to nie została mu objawiona Ewangelia, tylko musiał wezwać kogoś, kto mu ją przedstawił. Apostoł Paweł jak się nawrócił, mimo, iż wszystko wiedział, to i tak przyszedł do niego człowiek wierzący.

- Skąd w ogóle twoje zainteresowanie misją?

- Temat ten ciekawił mnie od nawrócenia. Ale w życiu są różne okresy. Teraz są znacznie większe możliwości podróżowania, jest dużo literatury, Internet, a nawet inna sytuacja w kraju i w Kościele. 30 lat temu tego nie było. Książek w języku polskim nie było, a angielskie nie były dostępne na naszym rynku. Dlatego dużo później, niż chciałem, mogłem się o misji czegoś więcej dowiedzieć lub spróbować.

- Czym się różni misja od ewangelizacji?

- Ewangelizacja to w uproszczeniu zorganizowanie jakiegoś wydarzenia, na którym ewangelista głosi ewangelię, a misja to szersze pojęcie. Misja to przekraczanie barier kulturowych; to praktyczna praca – administracja, księgowość, opieka medyczna, personel, pomoc materialna… cokolwiek, co przynosi Królestwo Boże – tłumaczenie Biblii, zakładanie kościołów, kształcenie pastorów, liderów i wiele innych działań.

- Misja to też docieranie do rejonów niecywilizowanych…

- Zgadza się. Rolą Kościoła jest również niesienie miłosierdzia. Ponadto kościół lokalny w takim rejonie często nie wie jak sobie radzić np. z ludźmi zarażonymi wirusem HIV. Funkcjonuje błędne myślenie na ten temat, piętnują ich jako grzeszników. Gdyby nie było organizacji misyjnych, nie można byłoby im pomóc.

Współcześnie częścią misji jest tzw. mobilizacja. Teraz w Europie mamy odwrót od chrześcijaństwa i tym też misja się zajmuje, aby angażować i pobudzać do działania te ewangeliczne kościoły, które jeszcze pozostały.

- Po co misja skoro nie odnoszę lokalnych sukcesów ewangelizacyjnych? Nie raz w niektórych kościołach słyszymy: „Pomyślmy, co by było, gdyby każdy z nas przyprowadził w tym roku jedną osobę do Chrystusa.” Rok się kończy, a nikt nikogo nie przyprowadził, co prowadzi do ogólnej frustracji. Więc po co mi misja skoro nie wychodzi mi ewangelizacja?

- Mamy dość zawężone lub wypaczone rozumienie tego kim jest misjonarz. Myślimy, że to ten który idzie na ulice i głosi Ewangelię.

Biblia nie mówi, że jak uporacie się z Jerozolimą to idźcie dalej. Jezus mówił od razu o całym świecie począwszy od Jerozolimy. Bo my nigdy nie powiemy: tu już wszystko zrobiliśmy, już nie mamy nic do zrobienia, więc idziemy na cały świat. Nie, zawsze i wszędzie jest coś do zrobienia. To jest tylko wymówka, że musimy tu być i tu ciągle coś robić, a zazwyczaj i tak mało robimy.

Zresztą to nie my decydujemy, że w Polsce będą się teraz nawracać ludzie, czy w Chinach. My tylko mamy zwiastować Ewangelię, a czy ludzie będą się nawracać tego nie wiem. Mamy też różne powołania, różne dary, to oznacza, że jeden jest powołany do własnego kraju, a inny do obcych krajów.

Poza tym „bardziej błogosławioną rzeczą jest dawać niż brać” – to jest napisane w kontekście misyjnym, w kontekście zbiórki dla ubogich – za granicą. Ukierunkowanie na zewnątrz jest błogosławione przez Boga. Bo jeżeli będziemy myśleć – my tu mamy budynek do zbudowania, musimy skupić się na problemach i potrzebach lokalnych – to ograbiamy się z wielu błogosławieństw. Ale też nie możemy przesadzić w drugą stronę – idźmy wszyscy na krańce świata. W miarę możliwości musimy myśleć o wszystkim, robić jedno i drugie.

- Niewielu jest chrześcijan, którzy mocno promują misjonarstwo.

- Nie wiem, może wiele takich osób było, jest, ale nie wiedzą co z tym zrobić… Może jest wiele osób, które, jak mówisz, się frustrują, a w tym samym czasie być może odnaleźliby się w jakiejś pracy misyjnej. Np. taki mechanik samochodowy (jak już naprawi samochody wszystkich członków kościoła [śmiech]) to co on ma robić, skoro nie ma daru ewangelisty? Może właśnie pojechać na misję i tam pomagać w taki sposób jak umie. Nie musi iść do szkoły biblijnej i zostać pastorem – jest mnóstwo innych opcji jak może służyć Bogu.

- Po co misja, skoro, jak powiedział ksiądz Kaczkowski (co zresztą jest też w nauce kościoła katolickiego): „osoby, które wierzą zgodnie z własnym sumieniem i są wyznawcami innej religii – jeżeli czynią to w pełni dobrowolnie i z ogromnym przekonaniem, graniczącym z pewnością – będą zbawione na poziomie wierności własnemu sumieniu. Dokładnie tak samo będzie z osobami niewierzącymi, ale dobrymi, postępującymi zgodnie z zaleceniami Ewangelii.”?

- To jest teologia, która mówi, że można być zbawionym bez Chrystusa. Po co musiał umrzeć Chrystus? Mógł umrzeć bez rozgłosu, wszyscy byliby szczęśliwi. Słowo Boże jest jasne, że jak ktoś nie uwierzy w Chrystusa to nie będzie zbawiony. To nie jest tak, że to nie ma większego znaczenia, czy my im powiemy o Chrystusie czy nie. Gdyby tak było, nie byłoby potrzeby uwierzenia. Nie jest moją rolą oceniane serca ludzkiego, ale też wierzę, że Bóg jest miłosierny, jeżeli ktoś taki się znajdzie, kto nie słyszał dobrej nowiny, Bóg w Swoim miłosierdziu też to uwzględni.

- Czyli jednak…?

- Nie, Bóg jest miłosierny, ale nie schematyczny. Zobacz, co jest napisane w liście do Rzymian: „Otóż Bóg nie jest obojętny. Wszelki przejaw bezbożności i niesprawiedliwości ludzi, którzy nieprawością tłumią prawdę, spotyka się z gniewem nieba. Gdyż to, że On istnieje, jest dla nich oczywiste. Bóg sam pozostawił im ślady swojej obecności. Jego niewidzialna istota, to jest wieczna moc i Boskość, od stworzenia świata przemawia w Jego dziełach, wyraźnych przecież i widocznych — tak, że nie mają wymówki. Poznali zatem Boga. Nie oddali Mu jednak należnej czci. Nie okazali Mu też wdzięczności jako Bogu. Mnożąc wątpliwości, stali się w końcu niezdolni do trafnego osądu. Na bezmyślność ich serc nałożyło się ponadto zaślepienie. Podając się za mądrych, właściwie zgłupieli. Zastąpili przy tym chwałę nieśmiertelnego Boga podobizną śmiertelnego człowieka, wyobrażeniami ptaków, ssaków oraz płazów.” (Rz 1,18-23)… i tak dalej. Dla każdego człowieka jest możliwe poznać Boga, ale tak się nie dzieje – dosyć jasno i prosto jest to napisane. Więc wszyscy w jakiś sposób poznali Boga, ale wszyscy Go odrzucili. Szukanie teraz wyjątków: ale jakby ktoś nie odrzucił, to co by się z nim stało? nie ma sensu, bo generalnie ludzie to odrzucili. To po prostu tak z ludźmi nie działa. Dlatego Jezus Chrystus musiał przyjść, bo nikt nie byłby zbawiony. Gdybanie o tym, że ktoś coś tam, może gdzieś tam, gdzie nie dotarła ewangelia – nie ma sensu, choć Bóg jest miłosierny i wie kto coś tam, gdzieś tam… ale ja myślę, że ten fragment mówi, że takich ludzi nie ma, albo nie ma ich za wiele. to są takie dywagacje wchodzące poza zasłonę – ja nie jestem teologiem, a i teologowie tego nie wiedzą, mogą przypuszczać, ale nie mogą powiedzieć na 100%, że ktoś gdzieś został zbawiony mimo, że nie słyszał Ewangelii. Dlatego trzeba głosić Chrystusa - bo tylko w ten sposób ludzie mogą być zbawieni. Biblia mówi o potrzebie głoszenia Ewangelii. Po co mielibyśmy to robić, gdyby bez niej można byłoby być zbawionym - ci, którzy są porządnymi ludźmi będą zbawieni, a ci którzy nie są dobrzy pójdą do piekła? Nie! Tylko przez wiarę w Chrystusa.

- Nie uważasz, że to trochę niesprawiedliwe, że ludzie mają nierówne szanse, aby poznać Chrystusa, że tylko tam gdzie jest misjonarz jest większe prawdopodobieństwo nawrócenia?

- Sprawiedliwe jest to, że każdy zasłużył na potępienie, a reszta to jest łaska. My często nie doceniamy tego jak ona jest niezwykła.

- Nie jest łatwo być misjonarzem w katolickim kraju. Chrześcijanie ewangeliczni często są kojarzeni ze Świadkami Jehowy, którzy są bardzo misyjni. Ludzie  z góry są uprzedzeni, gdy słyszą o głoszeniu dobrej nowiny o Królestwie Bożym, o niebie, o zbawieniu, o spotkaniach w zborach. Podobne słownictwo, a całkiem przeciwne nauki.

- W ostatnich latach, myślę, że nasz kraj stał się bardziej tolerancyjny. Sam doświadczyłem takiego traktowania jako sekciarz w ostatnich latach chyba tylko raz. Myślę, że to się zmieniło. Teraz często spotykam się bardziej z ciekawością, pytaniami, takim pozytywnym zainteresowaniem. Trzeba sobie też zdać sprawę czym jest sekta. Wiemy, że np. nadmierne zainteresowanie, bombardowanie miłością to takie oznaki sekty…

- Niektóre kościoły zielonoświątkowe są takie…

- Jeżeli to jest sztuczne, to nie jest dobre. Po jakimś czasie okazuje się czy to jest naturalne i szczere, czy sztuczne. Również manipulowanie, pranie mózgu, czy decydowanie o tym, kto z kim ma zawrzeć związek małżeński. A także nauka (doktryna), np. Świadkowie nie wierzą w boskość Chrystusa i w to, że Duch Święty jest osobą, zatem wierzą w innego Chrystusa – nie zbawiciela. Ale, jak mówię, ostatnio ludzie są raczej zaciekawieni, pytają, czym się różnicie od katolików, a ja im wyjaśniam w co wierzymy.

- Na konferencji była mowa o manifestacji mocy Bożej wynikającej z pielęgnowania miłości i współczucia do innych ludzi.

- Na pewno nie jest to automatyzm, chodzi o to, że jeżeli nie będziemy służyć to nie mamy co liczyć na to, że będziemy dysponować wielką Bożą mocą. Bo i po co. Zastanawiamy się często czemu nie ma darów Ducha Św., albo nie objawiają się tak często (jeżeli nie jesteśmy cesacjonistami). Jedną z odpowiedzi może być to, że nie ma, bo są niepotrzebne. To tak jakbym chciał kupić dobre narzędzia i ich nie używać. Nie dojdziemy do dojrzałości chrześcijańskiej siedząc w ławkach i słuchając wykładów. Poznanie nadyma, a miłość buduje – jest czymś praktycznym, wychodzeniem z ławki…

- …przełamywaniem się… Słyszeliśmy na konferencji, że w Szwajcarii ludzie w kościele nie bardzo chcieli zajmować się uchodźcami, bo oni są inni, za trudni w relacjach.

- Takie przełamywanie się nie musi być czymś trudnym. Np. samo tłumaczenie kursu „Kairosa” uczy dojrzałości, pojawiają się sytuacje, których siedząc w ławce nie przeżyjesz.

- Podobnie z punkami, metalowcami, czy ludźmi zagubionymi tożsamościowo, którzy są dla wielu chrześcijan odpychający…

- Kościół musi wiedzieć jak dotrzeć do takich ludzi, jak okazywać im zainteresowanie i miłość. Nawet rodzice wierzący nie potrafią zrozumieć swoich dzieci, które często dziwnie się ubierają [śmiech]. Trzeba się nauczyć jak z nimi rozmawiać, zrozumieć co z czego wynika, co jest ich problemem, jak sobie radzić z pewnymi tendencjami. Rzeczywistość pokazuje, że to wchodzi do kościoła. Jakaś rodzina np. będzie miała taką trudność i co wtedy zbór zrobi? Napominać, czy tolerować?

- Apostoł Paweł na areopagu wykazał się sprytem i zainteresowaniem kulturą grecką, tym samym wzbudził zaufanie niektórych słuchaczy.

- Tak. Ważne jest podejście kontekstowe. Jest taka książka – „Wieczność w ich sercach” Dona Richardsona. Opisuje misjonarzy, którzy dotarli do pewnych obszarów świata, gdzie nie dotarła Ewangelia. Bóg gdzieś w historii, kulturze tych ludzi zawarł pierwiastki przygotowujące do przyjęcia Dobrej Nowiny. To też zgadza się z tym fragmentem z Rzymian, który czytaliśmy.

- Tamci misjonarze dość długo nie mogli dotrzeć do ich serc…

- …aż znaleźli sposób – wykorzystali coś, co jest w kulturze tych ludzi, żeby ci od razu mogli pojąć sens zbawienia, to było dla nich wtedy naturalne. W tym kontekście międzykulturowym przy głoszeniu Chrystusa nie można też przekroczyć pewnych granic, np. poprzez uczestnictwo w ich rytuałach.

- Albo jak w czasach kolonialnych, narzucając takie same formy i praktyki wiary..

- Tak. Poprzez nakazywanie, że nabożeństwo musi wyglądać tak i tak, ubiór, uczesanie. Wówczas mieszkańcy raczej wrogo byli nastawieni do samej Ewangelii, mówiąc, że to jest „ich religia”, religia białego człowieka.

- Marcus na naszych wykładach próbował usprawiedliwić trochę kolonialistów, że robili, co robili, ale z Bogiem w sercu…

- …że nie mieli złych intencji; mówił to, prawdopodobnie dlatego, że my zbyt ich krytykujemy, jakbyśmy sami nie popełniali błędów.

- Głosiciele ewangelii sukcesu i Ruchu Wiary też podobno nie mają złych intencji…

- Tego nie wiem [śmiech]. Błędy popełnialiśmy i popełniamy, ale ci co głoszą ewangelię sukcesu niekoniecznie nie mają złych intencji, bo przecież ich intencją jest własny dobrobyt. A tamci misjonarze nie myśleli o sobie, że są narzędziem kolonializmu i idą głosić religię białego człowieka, która ma podbić tubylców w niewolę np. Królowej Brytyjskiej. Oni szli głosić Chrystusa z myślą o tym, że ci ludzie potrzebują Go poznać. To byli pionierzy, nie wiedzieli z jakimi problemami mogą się spotkać. Dzisiaj wyciągamy wnioski z ich błędów.

- Dzięki takiej dojrzałości, znakomitej komunikacji międzykontynentalnej, transportowi, Internetowi, możliwościom finansowym – Ewangelia dotarła już niemal wszędzie. Marcus powiedział, że jest tylko 7 tysięcy grup, do których ona nie dotarła. Zatem jak już tych 7 tysięcy usłyszy – „wtedy nadejdzie koniec” jak mówi Ew. Mat 24,14.

- Tak wierzymy.

- Więc w pewnym sensie misjonarze przyśpieszają przyjście Chrystusa. I możemy przewidzieć, zobaczyć, że to nastąpi już za chwilę…

- Jeżeli szczerze się modlimy: „Panie Jezu przyjdź”, to powinniśmy przyłożyć ręce do tego działania.

- …aby osiągnąć „wystarczające świadectwo w grupie, do której nie dotarła ewangelia” jak mówił Marcus.

- Tu chodzi o to, że misjonarze są potrzebni w danym kraju do momentu, aż kościół nie będzie w stanie sam się rozwijać. Np. w Polsce kościół jest w stanie sam się rozwijać, jeżeli potrzebuje pomocy to może w formie edukacji…

-… i mobilizacji…

- tak, pokazania jakichś kierunków.

- Znamy historię Williama Careya, nazywanego „ojcem nowożytnych misji”, że zabrał do Indii żonę, która nie chciała jechać, a po śmierci syna żyła tam w depresji i załamaniu nerwowym.

- Apostoł Paweł mówił, że lepiej jest być samemu, ale jak już się ma żonę i dzieci, nie można nazywać ich problemem. Faktycznie William Carey miał ciężko, podjął trudną decyzję, przeżył pewne nieszczęścia, ale nikt dzisiaj nie powie, że powinien był zostać w domu. Współcześnie organizacje misyjne na pewno nie zalecają takich ruchów. Jeżeli masz rodzinę, to upewnij się, że żona chce jechać; bo jeżeli robimy coś na siłę, to robimy więcej szkód niż pożytku. W misji SIM nikt cię nie wyśle, jeśli nie załatwisz spraw rodzinnych porządnie.

- Na pewne tragedie misyjne nie patrzymy więc w kategoriach błędu. A pamiętasz, że Elizabeth Elliot po latach od zamordowania jej męża i innych misjonarzy przez Indian w Ekwadorskiej dżungli, stwierdziła, że oni nie musieli ginąć?

- To była spontaniczna akcja. Oni to w pewnym sensie ukryli, nie raportowali tego działania. Tylko kilku wtajemniczonych i tyle. Podjęli ryzyko i zginęli na polu misyjnym. Okrzyknięto ich jako wielkich bohaterów wiary, a Elisabeth próbowała wyjaśnić, że to zbytnie uproszczenie, niepełny obraz. Ona nie podważyła sensowności tego wszystkiego, ale chciała powiedzieć, że można było i trzeba organizować takie próby odpowiednio się przygotowując, informując przełożonych, korzystając z ich doświadczenia. W pewnym okresie miała dość opowiadania w kółko tej ich historii, ale Corrie Ten Boom powiedziała jej, że na tym polega ta służba, żeby rozgłaszać Boże działania. Po latach dzięki ich pionierstwu kościół w Ekwadorze bardzo się rozwiną i do tej pory przynosi owoce. Wielu ludzi pod wpływem tej historii podejmowało bardzo odważne decyzje co do swojego życia.

-  Twoje ulubione książki.

- Może nie ulubione, ale te, które wydaje się, że wywarły na mnie największy wpływ. „Niech radują się narody” i „Nie zmarnuj życia”, obydwie Johna Pipera. Pisze tam o swojej drodze i edukacji jako chrześcijanina, interpretuje „Blowin In the Wind” Dylana, opowiada o sensie misyjności. Na niego duży wpływ mają autorzy, którzy też na mnie wywarli wielkie wrażenie - i dlatego umieściłbym na tej liście pozycje Jonathana Edwardsa i C.S. Lewisa.

- Dziękuję za rozmowę i życzę nam wszystkim powodzenia w misji.

www.sim.org




Wykłady z konferencji "Na misji z Bogiem":

https://www.youtube.com/playlist?list=PL7tWXkKP50Im0Uiu0z7BxQ2Jh3BB96Hec

poniedziałek, 17 lipca 2023

Cztery basy Adama

Gdańsk, czerwiec 2023r.

Spotkaliśmy się z Adamem – znakomitym muzykiem, aranżerem, klawiszowcem, liderem, trochę wokalistą, a przede wszystkim genialnym basistą i rozmawiamy sobie o rodzinie, muzyce i Kościele.

Opowiedz parę słów o sobie: skąd pochodzisz, jak się nawróciłeś.

Urodziłem się i mieszkałem 19 lat w Białymstoku, pochodzę z rodziny, w której mój tata, dziadek, pradziadek byli protestantami, żyli z Bogiem.

A prapradziadek był wierzący?

Nie. Mój pradziadek przyjechał z Rosji i nawrócił się w Polsce, ożenił się z Polką. W Białowieży.
Z dziadkami spędzałem popołudnia i wieczory, bo mieszkaliśmy w jednym domu. Gdy do nich schodziłem do pokoju, często widziałem ich na kolanach, jak się modlą o mnie, albo o moich rodziców. Razem też chodziliśmy do zboru Kościoła Baptystów. Tam chodziłem na szkółkę, słuchałem Słowa Bożego, rodzice śpiewali w chórze, który prowadził dziadek, potem tato przejął tą funkcję. Dwa nabożeństwa w niedzielę, próby chóru, w środy wieczorem wykłady – to był taki czas, kiedy dużo słyszałem o Bogu. Jeździłem na obozy, gdzie często było wezwanie do przyjęcia Jezusa.

Jeździłeś chętnie?

Bardzo chętnie. Tam miałem przyjaciół i z tamtych wyjazdów mam najpiękniejsze wspomnienia z dzieciństwa.
Potem chodziłem na spotkania młodzieżowe, gdzie było nas około 30-50 osób, chodziłem też na grupy domowe i wtedy zacząłem czytać Słowo Boże. Na którymś obozie oddałem życie Jezusowi.

Ile miałeś lat?

Nie pamiętam, ale to jeszcze było takie dziecięce; właściwe nawrócenie nastąpiło wtedy, kiedy miałem chrzest i to było w 2000 roku.

Jak poznałeś swoją żonę?

Ciekawa rzecz, bo Marta pochodzi z Hajnówki, czyli jakieś 60 km od Białegostoku. Moi przyjaciele często jeździli do Hajnówki spotkać się z tamtejszymi wierzącymi, a ja jakoś nigdy tam nie chciałem jeździć i nigdy Marty nie poznałem. I dopiero jak ja się przeprowadziłem do Gdańska na studia w 2002 roku, wtedy poznaliśmy się w takim akademiku u Baptystów na pierwszym roku studiów, a od drugiego roku już byliśmy razem. A ślub wzięliśmy na czwartym roku.

Potem urodził się Natan i Hania. Czy przy wyborze imion kierowaliście się ich znaczeniem?

Natan to Bożydar. Marta zaszła dość szybko w ciążę i było to dla nas zaskoczeniem, takim darem od Boga. A Hania to osoba pełna wdzięku i łaski.

Pamiętam, że parę lat temu, jak zmarł twój dziadek, podczas prowadzenia uwielbiania w kościele podzieliłeś się osobistą refleksją, co było bardzo poruszające i takie inne niż cotygodniowe prowadzenie śpiewu.

Tak, zagraliśmy wtedy ulubiony hymn dziadka – 'Gdy pokój niebieski' (It is well with my soul). W dzieciństwie dziadek prosił mnie: Adam, ja już słabo widzę, zagraj mi na pianinie taką i taką pieśń. Dzięki temu nauczyłem się grać z nut tą pieśń, wtedy pierwszy raz ją poznałem. I jest to głęboka treść, z którą utożsamiam się przeżywając różne osobiste wydarzenia.

Parę dni temu byliście z Hanią na dwudniowym wyjeździe survivalowym. Co tam się działo? Czy coś nowego odkryłeś w relacji z córką?

Fajne pytanie. Hania jest już nastolatką i inaczej rozmawia się z nastolatką a inaczej z dzieckiem. Ten wyjazd pozwolił na nowo nam przypomnieć kim jest córka i kim jest tato; pozwolił zbliżyć się do siebie, mogliśmy szczerze pogadać na tematy, na które w tygodniu nie ma czasu. Dostaliśmy 50 (ja) i 100 (Hania) pytań, które zadawaliśmy sobie, co było bardzo odświeżające i pogłębiające naszą relację. No i pierwszy raz w życiu zjedliśmy we dwójkę obiad w restauracji.

Czytałeś kiedyś książkę „Tatusiowa córeczka”?

Nie

To była książka wydana w Polsce w latach 90tych, a jedną z myśli którą ona niesie jest, że kobiecość córki kształtuje się pod wpływem ojca. Zgadzasz się z tym twierdzeniem?

Myślę, że ogólnie charakter córki i syna też, kształtuje się pod wpływem ojca. I widać to wyraźnie kiedy ojca brakuje. Nie rozgraniczałbym, że ojciec bardziej dla córki, a mama dla syna.

Przeczytałeś książkę, którą napisał prezes firmy, w której pracujesz – Pat Gelsinger – „Tajniki żonglerki. Jak znaleźć równowagę między pracą, wiarą i rodziną?”, nawet udało ci się zdobyć jego autograf. No więc jak znaleźć taką równowagę? Udaje ci się?

Książkę czytałem na raty. Jak byłem na Cyprze, czytaliśmy ją razem z Martą. Były tam fragmenty o tym jak żona patrzy na męża mocno zapracowanego i jak mąż to widzi i musi coś zmienić. Mogliśmy razem spojrzeć na siebie z innej perspektywy – widząc, że Pat i jego żona też mieli podobne problemy. Z tej książki nauczyłem się stawiać i mierzyć cele (ogólnie życiowe). Jednym z celów jaki sobie Pat postawił to nauczyć się iluś wersetów na pamięć w ciągu roku i przeczytać Biblię kilka razy w ciągu roku. Najciekawsze w tym jest to, że jeśli się nam nie uda, to nie jest to naszą porażką, ważne, że zaczęliśmy i będziemy starać się ten cel osiągnąć w kolejnym roku.

Ileś razy w ciągu roku Biblię? Prezes wielkiej korporacji znalazł na to czas?

Jednego roku postanowił dwa razy, ale przeczytał raz i był też zadowolony. Ważne, żeby był cel i konsekwentnie go realizować, a ja do tej pory nie miałem jasno sprecyzowanych celów i łatwo poddawałem się. W książce jest też ciekawy motyw relacji z dziećmi. Pat ma ich czwórkę i łatwo jest mu się spotykać ze wszystkimi razem, ale trudno z każdym oddzielnie. Postanowił więc umawiać się z nimi raz w miesiącu, z każdym oddzielnie – i spędzać czas stosownie do ich wieku, potrzeb, upodobań. Stąd też mój wyjazd z Hanią, a wcześniej z Natanem.

Najtrudniejsze chwile waszej rodziny…

Hania mi to pytanie zadała na wyjeździe. Nie byłem w stanie sobie przypomnieć…. może jak Marta miała zabieg w szpitalu i była pod narkozą, a ja wyobraziłem sobie, że ona może się już nie obudzić – to było przerażające, że zostanę z dwójką dzieci sam. To pokazało, że nie wyobrażam sobie naszej rodziny bez niej, podobnie przy porodzie Hani – było trochę komplikacji i też się bałem.

Czy dzieci urodzone w wierzącej rodzinie to gwarancja tego, że się nawrócą?

Absolutnie nie. To jest coś, co mam z tyłu głowy od dziecka. Nie ma żadnej gwarancji. Potrzebna jest modlitwa. Sam też musiałem się nawrócić. Byłem mniej więcej w takim wieku jak Natan teraz. Myślałem – ok., jestem w kościele, ale kim w tym kościele jestem? Jestem Adamem, którego rodzice przyprowadzają do kościoła, no i musiałem sam taką decyzję podjąć, aby oddać życie Chrystusowi. Moje dzieci podjęły takie decyzje na obozach – tak jak ja kiedyś, ale na razie to o niczym nie świadczy, dopóki nie przypieczętują tego chrztem.

Bono – lider U2 napisał niedawno autobiografię, wiem że chcesz ją przeczytać (lub przesłuchać). Jego twórczość przesiąknięta jest chrześcijaństwem. Po nagraniu pierwszej płyty zespół odczuł powołanie do niepublicznego służenia Bogu i ludziom w lokalnej społeczności. Zespół na chwilę się rozpad. Jak ty byś zdecydował będąc na ich miejscu?

Hmm… Tu chyba muszę wrócić do książki Pata – on też miał takie rozterki. Szef korporacji służył o dziwo też w kościele, udzielał się w radzie zborowej. W końcu doszedł do wniosku, że będzie służył Bogu postępując zgodnie z tym co mówi Biblia i dzięki temu będzie mógł mówić ludziom z czego to wynika, a także przez finanse, które będzie mógł szczodrze rozdawać. On chyba oddaje 80% swojego wynagrodzenia na kościół i cele charytatywne. A wracając do U2, wydaje mi się, że gdybym był w tym miejscu, którym jestem i wiedział to co wiem, pewnie zostałbym tym muzykiem nadal, ale wykorzystywałbym te finanse na cele wyższe, dzięki temu można dotrzeć z Ewangelią do większej ilości osób, finansować różne misje.

U2 jednak nie jest związane żadną społecznością, pragmatycznie nie chcą różnicować tym swoich fanów. Jedni mogliby mówić, że skoro jesteście np. baptystami, to nie będziemy was słuchać.

Osobiście w takiej sytuacji chciałbym zdecydowanie należeć do jakiejś wspólnoty, która modliłaby się o mnie, do której bym zawsze wracał, bez względu na koszty. Wydaje mi się, że tu Bono popełnia błąd, zależy między czym a czym oni wybierali, nie znam dokładnie sytuacji. Ale właśnie ostatnio też miałem trudny wybór. W tym czasie kiedy był wyjazd z córką, był też w Gdańsku Pat, a ja miałem mu przedstawić prezentacje – byłoby to nobilitujące. Wybrałem wyjazd z Hanią.

Bono też nie jest ewangelistą nawołującym do pokuty, do przyjęcia Chrystusa, nie nazywa grzechu grzechem, jak to robił kiedyś np. Keith Green. Jaką ty byś przyjął postawę?

Na szczęście nie jestem w takiej sytuacji. Ale widzę takie trendy, również w korporacjach - że chcemy być wszyscy jedno, nikogo nie krytykować, jeden wierzy w Buddę, drugi w papieża, trzeci w Mahometa, każdy może być z kim chce, kim chce i każdy ma do tego prawo. Z tym się nie zgadzam, ale na szczęście nie mam takiego stanowiska, żebym musiał to głośno wypowiedzieć.

Bałbyś się?

Nie wiedziałbym jak się zachować. Musiałbym mieć szczególne prowadzenie Boże. Ale ci którzy kochają Jezusa i są na takich stanowiskach, lub są liderami sławnych grup, często nie mówią o Nim i nie mówią tego co naucza Biblia w tych różnych przypadkach. Rozrzedzają swój przekaz. To mi się nie podoba.

Byliśmy teraz na konferencji, na której dużo mówiło się o muzyce. Też jesteś tego zdania że ciężka, czy rockowa muzyka nie wpływa dobrze na człowieka? Co byś zrobił jakby twój syn słuchał ciągle Metalliki? Graliśmy kiedyś z Nealem Morsem, a to też niekoniecznie lekka muzyka.

Mój syn na szczęście słucha smooth-jazzu, a Neal Morse nie jest aż taki mocny. Muzyka wpływa na emocje, na psychikę; jak ciągle słuchasz czegoś depresyjnego, agresywnego to ma to na ciebie wpływ. Nawet jeżeli ma chrześcijańskie teksty, to ciężkość i specyficzne dźwięki tej muzyki sprawiają, że można odczuwać niepokój. Choć nie chcę kategoryzować, może coś w tym być.

Wspomniana konferencja była o uwielbianiu. Słowo uwielbianie moim zdaniem zarezerwowane jest tylko do Boga (jak worship w jęz ang.). Gdy ktoś mówi „uwielbiam słodycze” to już sam nie wiem czy to oksymoron, czy solecyzm, ale nie pasują mi te słowa do siebie. Uwielbiasz coś czasami, czy tylko Boga?

Tylko Boga.

Na konferencji w swoim wykładzie „Uczestnik czy odbiorca” mówiłeś, że za czasów króla Salomona, gdy muzycy zagrali, a chór zaśpiewał, chwała Pana zstępowała, a kapłani nie mogli tam ustać (wg 2Kron 5). I zapytałeś wszystkich, czy chcemy, żeby na naszych nabożeństwach też zstępowała chwała Boża. Nie powiedziałeś co masz na myśli, bo w Starym Testamencie widzimy chmurę, obłok. Więc co byś chciał widzieć na nabożeństwach? Czy wyróżniasz jakieś nabożeństwa na których zstępuje chwała Boża a na niektórych raczej nie?


Ale żeś mi dał. [śmiech] Ciekawy temat. Śpiewamy czasem „niech Twa chwała zstąpi, niech dosięgnie swą mocą narody”, albo „wywyższonego widzieć chcę, ujrzeć Ciebie w blasku Twej chwały”. Ja to kiedyś śpiewałem bezrefleksyjnie, ale jak tak studiuję Słowo, a ostatnio na grupce mieliśmy Księgę Ezechiela, gdzie „chwała się przenosi”, rozumiem więcej, co się dzieje gdy chwała jest obok ciebie. To jest wielkie i straszne. Śpiewamy, że chcemy tego, ale gdybyśmy rzeczywiście to zobaczyli, bylibyśmy przerażeni, nie moglibyśmy ustać na nogach. Ale ja wierzę, że Jezus jest zawsze w Swoim Duchu, przechadza się, dotyka serc.

Czyli śpiewając : „chcę ujrzeć Cię w blasku Twej chwały” co byś chciał ujrzeć?

Bardzo dobre, ale trudne pytanie. A co ty byś chciał ujrzeć?

[śmiech]

Może coś takiego jak apostoł Piotr mówił do pogan zgromadzonych w domu Korneliusza i w tym czasie na wszystkich zstąpił Duch Święty (Dz 10,44).


To Duch Święty, a nie chwała Boża. Ja myślę, że każdy z nas chciałby zobaczyć Boga, ale gdybyśmy Go zobaczyli, moglibyśmy nie przeżyć. Więc chwała to nie cały Bóg. Ale my nie jesteśmy w stanie jej zobaczyć tak jak oni w Starym Testamencie. Tak mi się wydaje. Niebezpiecznie jest myśleć według tego przykładu ze Starego Testamentu, bo można dojść do wniosku, że na nabożeństwie trzeba padać, bo jest tam chwała Boża. Myślę, że jak ja widzę chwałę Bożą, to widzę pewne jego cechy, atrybuty.

Czyli sama teoria, bez odczuwania?

Nie, nie, odczuwanie i przeżywanie objawienia np. Bożej świętości w szczególny sposób, w zachwycie i podziwie, inaczej niż na co dzień, i inaczej niż gdy tylko przyjmuję to rozumem. Tak mi się wydaje. Tak to przeżywałem.

Mówiłeś też o słowie Alleluja, że jest 24 razy w Psalmach i tylko 4 razy w nowym Testamencie i to tylko w Objawieniu Jana. Czy życzysz innym na Święta Wielkanocy „Wesołego Alleluja”?

To ciekawe pytanie. Jak by tak przetłumaczyć wprost, to wychodzi: „Wesołego chwalcie Pana”.

Czy to nie jest trywializowanie tego słowa?

Niektórzy mówią: „Alleluja i do przodu”. [śmiech] Ja nigdy nie życzyłem „Wesołego Alleluja” więc nie mam z tym problemu.

W 2020 roku mieliśmy serię wykładów eschatologicznych. Ty mówiłeś o powrocie widzialnym Chrystusa. Rozumiem, że jesteś premilenialistą dyspensacyjno-pretrybulacyjnym?

Skoro tak twierdzisz… [śmiech]… to muszę się zgodzić, chociaż nie wiem czy mnie właśnie nie obraziłeś. [śmiech]

Czyli wierzymy, że najpierw będzie porwanie Kościoła, potem wielki ucisk, potem powrót Chrystusa z Kościołem i potem tysiącletnie panowanie z Chrystusem, potem sąd, oraz nowe niebo i nowa ziemia.

Tak. Taka chronologia najmocniej do nas przemawia, ale to nie jest tak, że jak ktoś wierzy w inną kolejność to błądzi, czy jest heretykiem, to nie jest kwestią zbawienia. Jak ktoś nie wierzy w pochwycenie, a jest zbawiony, to i tak zostanie pochwycony. Gorzej, jak ktoś wierzy, że może się nawrócić w ucisku i żyje teraz życiem nijakim licząc na to, że będzie miał szansę potem. Albo, że teraz żyjemy w tysiącletnim królestwie – ja nie widzę, żeby teraz wilk żył w zgodzie z barankiem. To jest diabelska pułapka.

Rozważaliście na grupce księgę Ezechiela. Co najbardziej cię zaciekawiło?

Mi został z pierwszego rozdziału opis tronu Bożego i te pierścienie które działają jak żyroskop, wokół cheruby… Dzieciaki jak rysowały te cheruby, mogliśmy zobaczyć, że każde inaczej je sobie wyobraża. Jedne były dość śmieszne, inne naprawdę straszne, przerażające…

Masz te rysunki?

Niestety nie. Wtedy pomyślałem sobie o tej chwale Bożej, przerażającej, że my jesteśmy bardzo daleko od tej duchowej rzeczywistości, od tamtej przestrzeni. Ale na szczęście Bóg nas tak umiłował, że posłał Swego Syna w ciele i ten dystans minimalizuje.

Jakie znaczenie mają dla ciebie grupy domowe?

Moją motywacją do założenia grupy było to, o co wcześniej pytałeś – zbawienie dzieci. Chciałem, aby moje dzieci miały jako przyjaciół inne dzieci z kościoła, bo z kim spędzasz czas, o czym rozmawiasz – za tym idzie serce. Przez lata działania tej grupki, widzę, że dzieciaki są blisko siebie, blisko Boga no i też widzą rodziców modlących się, rozważających Słowo i same się uczą modlitwy, rozmawiają z nami na poważne tematy.

Zapraszacie czasem niewierzących?


Raczej nie, chociaż jak mieliśmy gości – koleżanki Hani na wymianie z Litwy były z nami na grupce i słuchały.

Na grupkach grasz na gitarze, na klawiszu, śpiewasz, ale głównie jesteś wirtuozem basu. Ile masz gitar basowych?

Cztery. Ta, na której gram najwięcej to pięciostrunowy, biały Marcus Miller Sire V7 – to bardzo dobry i w miarę tani instrument z Korei, który Marcus zaprojektował dla młodzieży do nauki. Drugi – złoty, czterostrunowy to Fender Jazz Bass, podobny do tego na jakim gra Marcus Miller, ale on gra na modelu z lat 70tych, a mój jest z 83 roku. To jest pierwszy bas, który jak kupiłem, powiedziałem sobie, że na tym instrumencie gram tylko dla Pana Boga. Można by powiedzieć, że brzmieniowo Sire jest podróbką Jazz Bassa, który jest cztery razy droższy. Sire jest też aktywny – dużo mocniejszy sygnał wychodzi z gitary niż z tego pasywnego Jazz Bassa. Trzeci to czerwony Fender Precision z lat po 2010 roku, ma struny tzw. flaty, czyli bez owijki, jak w kontrabasie. Przeznaczony do grania spokojnego, bez klangowania, ciepłe brzmienie, długie wybrzmiewanie. I ma dwie gałki – volume i tone. To jest w ogóle pierwsza gitara stworzona przez Fendera w latach 50tych i do dziś produkowana. Czwarty to u-bass, czyli ukulele basowe. Krótki, ciemne drewno, akustyczny instrument z przedwzmacniaczem piezo, czyli nie ma przetwornika, jak tamte, tylko ma w mostku to schowane. Struny ma gumowe (jak do procy : ), trzeba uważać, bo latają mocno, mają duże amplitudy wychyleń. Wygląda jak zabawka, brzmi jak kontrabas. Kupiłem go z myślą o wyjazdach, o grupkach.

Masz czas na czytanie książek?

Mam nawet postanowienie, aby jedną w miesiącu przeczytać.

Udaje ci się?

Na razie tak.

Jestem pod wrażeniem. Co było ostatnio?

„Krzyż i sztylet”, „Nicky Cruz”. Przeczytałem też to, co Tomek polecił - „Żyletkę zawsze noszę przy sobie”, ale ciężki kaliber – nie poleciłbym tego. Teraz zacząłem „Śmierć guru”.

Jak może wyglądać nasz kościół za 20 lat, jakie masz marzenia?

Tak daleko nie patrzę, ale jak się cofnę 10 lat, to miałem marzenie, żeby była u nas grupa młodzieżowa, a teraz widzę, że jest 10-12 osób. Moim marzeniem jest na pewno, żeby w naszym zborze zawsze była młodzież. A drugim marzeniem jest, aby służba w kościele była przywilejem, i aby każdy mógł i chciał służyć z ochotą; czyli żeby nikogo nie trzeba było prosić, ale żeby ludzie sami się zgłaszali. Trzecie – aby było wielu muzyków, i młodych i starszych, którzy mogliby się wymieniać.

Co musisz jeszcze w swoim życiu zrobić, żeby być całkowicie zbawionym?

Podchwytliwe pytanie mi zadałeś. [śmiech] Nic już więcej nie muszę zrobić.

Czemu nie czytasz PS-a?

A skąd wiesz, że nie czytam? [śmiech] Nie czytam, bo nie ma go w wersji audio. Ale żeby nie było – ja bardzo doceniam waszą służbę, wiem, że macie do tego serce, wiem, że jest to potrzebne. Ale jest tak dużo do zrobienia, że z żalem niektóre rzeczy muszę odrzucić.

Przecież są różne syntezatory mowy typu „Ivona”…

Ale to nie to samo co lektor, jakiś aktor, czy ktoś z ładną barwą głosu, intonacją. Często po wysłuchaniu czegoś utożsamiasz książkę z tym lektorem. Chciałbyś, żeby „Ivona” była głównym głosem PS-a?

No nie. Ale w czasach SI może każdy artykuł mógłby być przeczytany głosem jego autora [śmiech]

Dziękuję za rozmowę.