poniedziałek, 1 marca 2021

Męski blues | Tomek Żółtko


Gdańsk, 16 listopada 2001

Chciałbym zacząć od tematu, który mnie ostatnio interesuje. Mówiłeś kiedyś, że Bóg zwrócił ci godność. Możesz przypomnieć, jak to się stało?

To się wiąże ze starymi niedobrymi historiami w moim życiu, o których nie chcę mówić. Myślę, że nie ma takiej potrzeby. Natomiast przywrócenie godności wiąże się z faktem, że bywałem i bywam potępiany przez niektórych ludzi ze względu na jakieś tam zaszłości, i to jest bardzo upokarzające i bolesne; a w Chrystusie zobaczyłem kogoś, kto wybacza, daje nowe życie, nowy początek, daje szansę i w związku z tym przywraca godność; niezależnie, co ludzie na mój temat myślą. I to jest dla mnie bardzo istotne, dlatego że jeśli jest się poniżanym, to bardzo ciężko stanąć na nogi, w każdym razie ja miałem z tym kłopoty.

Opowiedz trochę o twoim nawróceniu.

To się odbywało etapami u mnie. Z jednej strony pochodzę z wierzącej rodziny, od dziecka chodziłem na szkółkę niedzielną w zborze i jakąś taką naturalną koleją rzeczy było to, że jak byłem nastolatkiem, zapragnąłem uzewnętrznić swoją wiarę w Chrystusa, to, że Mu ufam, że Go kocham, poprzez chrzest. I to było takie naturalne, mówiąc naturalne, nie chcę, abyś odniósł wrażenie, że mówię o wychowaniu chrześcijańskim. Wychowanie chrześcijańskie jest bardzo ważne, lecz nie zastąpi tej osobistej decyzji uczynienia Chrystusa kimś najważniejszym i ja taką decyzję podjąłem, z tym że podkreślam to, był to proces normalny, naturalny, bez jakichś wielkich wzlotów i upadków. Natomiast schody zaczęły się później - życie weryfikowało w sposób brutalny to moje wcześniejsze postanowienie, na początku sam dosyć dużo rozrabiałem, popadłem w duże kłopoty. Później inni ludzie, czy to w wyniku bezmyślności, czy podłości, wpychali mnie w bagno; także to się tak plotło, po części byłem sam sobie winien, a po części kłopoty były wynikiem działań innych ludzi. Tak czy inaczej, był to czas, kiedy byłem daleko od Boga. I gdy do Niego później wróciłem, to ten powrót miał wielką wartość, to znaczy ja wiedziałem, do kogo wracam i dlaczego. Więc gdy pytasz o moje nowe narodzenie, to nie mogę podać konkretnej daty, chociaż mógłbym - bo był taki czas, kiedy była ewangelizacja, wtedy ja wstałem, wyszedłem na środek. Ale tak jak powiedziałem, Pan Bóg, dopuszczając do mnie wiele doświadczeń, weryfikował tę decyzję. Więc pełne uświadomienie, czym jest dziecięctwo Boże, co to znaczy być własnością Boga, co to znaczy być przez Niego uratowanym, to do mnie docierało w czasie.

Znamy twoją piosenkę „Po prostu z Jezusem żyć”. Powiedz, jak wygląda po prostu twoja codzienność z Jezusem.

Każdy dzień jest inny. Tu ciężko uogólniać, ale ja myślę, że przede wszystkim takim wspólnym mianownikiem jest świadomość tego, kim jestem w oczach Bożych. Ta świadomość wynika z relacji z Chrystusem. I ja bym na to pytanie się bał odpowiadać, ile razy dziennie czytam Biblię, ile razy się modlę, ile razy robię to czy tamto, bo to są rzeczy jakby pochodne tego, że jestem własnością Chrystusa, dzięki Jego łasce, Jego cierpliwości, miłosierdziu. Więc moja codzienność z Chrystusem wynika z tego, że On mi uświadomił, kim jestem dla Niego i z tym się wiąże taki prawdziwy pokój. 

Jezus powiedział: „Szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane.” Czy to się sprawdza w twoim życiu? 

Hm... Ciężko tak żyć. Czasami się łapię na tym, że doczesność bardzo mnie absorbuje i zadaję sobie wtedy pytanie, czy aby na pewno zawsze we wszystkim szukam Królestwa Bożego. Obawiam się, że nie zawsze tak jest, mówię to z pewnym żalem. Ale to, co chcę powiedzieć teraz, to to, że dostrzegam, jak Pan Bóg w swojej cierpliwości i łasce zaspakaja wszystkie nasze potrzeby w sposób dla nas taki niezaplanowany, w sposób taki, że zadziwia mnie nierzadko. Jestem Mu z tego powodu bardzo wdzięczny. Byłbym hipokrytą, gdybym powiedział, że o nic się nie troszczę, ale z drugiej strony doceniam to, że Pan Bóg zabezpiecza naszą codzienność we wszystko, co nam jest potrzebne, począwszy od rzeczy banalnych, kończąc na rzeczach wielkich.

Jak ci się udał pobyt w Gdańsku?

Zawsze tu lubię bywać, bo tu mieszkają moi rodzice. Gdańsk jest moim rodzinnym miastem, tu się urodziłem, tu się wychowałem, tu pokończyłem szkoły, mam tu wielu znajomych.

Jakie szkoły ukończyłeś?

Średnią, pomaturalną i dopiero na studia wyjechałem do Warszawy.

Jakie to studia?

Chrześcijańska Akademia Teologiczna.

Wczoraj słuchaliśmy wykładu na temat Bożych środków przymusu. Jezus w podobieństwie o wielkiej wieczerzy (Łkl4,15-24) powiedział: „Wtedy rzekł pan do sługi: Wyjdź na drogi i między opłotki i przymuszaj, by weszli, i niech będzie zapełniony dom mój”. Czy czujesz się takim sługą, który przymusza innych do Królestwa?

Z całą pewnością mogę powiedzieć, że byłem niejednokrotnie przez Pana Boga przymuszany, za co jestem Mu bardzo wdzięczny, co świadczy pewnie o tym, że byłem czy jestem dosyć tępawym uczniem i naśladowcą Chrystusa, skoro takie rzeczy musiały się dziać w moim życiu, ale... właśnie, wszystko ku dobremu, więc byłem przymuszany przez Boga wiele razy, czasami mocno przymuszany. Natomiast czy ja przymuszam innych.... Wiesz co, nie wiem, czy zostałem powołany do tego, żeby innych przymuszać. Więc wydaje mi się, że nie przymuszam. Ja się nie czuję ewangelistą na przykład, ja się nie czuję człowiekiem, który odnajduje w sobie potrzebę poprawiania świata. Wręcz bym powiedział inaczej - czuję się niegodnym, żeby kogoś poprawiać. To, na czym mi naprawdę zależy, to żeby dla ludzi, którzy się ze mną stykają w różnych sytuacjach, Pan Jezus był widoczny we mnie, a więc inaczej rzecz ujmując, zależy mi, żeby być świadectwem, ale nie tylko w tym, co robię, ale w ogóle, kim jestem. Na tym mi zależy. Ale na ile mi się to udaje, to kiedyś Pan Bóg oceni najlepiej. To zaprząta dużo mojej uwagi. Często na ten temat myślę, często na ten temat się modlę. Natomiast nie wydaje mi się, żeby Bóg, na teraz przynajmniej, oczekiwał ode mnie takiej postawy i takiego działania człowieka, który jest posłany do innych, żeby przymuszać. Wydaje mi się, że Pan Bóg oczekuje, żebym ja nie tyle przymuszał, co sugerował, albo może pobudzał do myślenia, do refleksji. Rozumiesz? Wiesz, bardzo ważnym dla mnie jest, żeby nie popadać w taką schizofrenię, że oto teraz gram koncert i to jest coś tak niezwykle szczególnego, że ja teraz będę do iluś tam ludzi coś komunikował. Ja staram się być taki sam na scenie, jak i poza sceną.

Wspomniałeś przez telefon, że obecnie przygotowujesz się do wykładu. Powiedz, na jaki temat i czy często wykładasz?

Od czasu do czasu zgadzam się na poprowadzenie jakiś tam seminariów czy wykładów na różnych imprezach na tematy, na które myślę, że mogę cośkolwiek powiedzieć. To się wiąże też po części z moim wykształceniem teologicznym. Takimi moimi konikami, o których, no nie chcę powiedzieć, że się znam, ale cokolwiek liznąłem, to są takie rzeczy jak np.: związki zachodzące między kulturą, sztuką a wiarą albo etyką. Jeśli pytasz o ten wykład, nad którym aktualnie pracuję, no to mam zadany taki wykład zatytułowany roboczo: „Chrześcijaństwo wobec wyzwań terroryzmu” w domyśle islamskiego. Ale to jest działalność poboczna, zdecydowanie częściej gram i śpiewam.

Wydałeś teraz nową płytę pt. „Nienasycenia”. Na koncercie w niedzielę mówiłeś, że kierownictwo sieci dystrybucji płyt Empik proponowało ci różne ceny za umiejscowienie twojej płyty na odpowiednich półkach. Np. cena X za dolne półki, cena Y za półki na wysokości oczu i cena Z za umieszczenie Twojej płyty w dwudziestce najlepiej sprzedających się płyt w sieci Empik. Czy skorzystałeś z którejś propozycji?

Nie daliśmy żadnej łapówki z oczywistych względów. A czy płyta jest w tych sklepach? Nie wiem i raczej wątpię, czy będzie ona we wszystkich sklepach. Mam przynajmniej taką nadzieję, że może chociaż w niektórych. Ale to jest poza mną, ja nie kontroluję tego.

Kim jest „facet z jajami” z piosenki „Z gruntu męski blues”?

Mówi się o pewnym rodzaju mężczyzn, że mają jaja, w sensie takim, że są stanowczymi ludźmi, którzy wiedzą, czego chcą i jak osiągać cele, do których dążą. Najkrócej rzecz ujmując, chodzi o to, że ta piosenka wykpiwa taki rodzaj myślenia i postawy charakterystycznej dla wielu młodych mężczyzn, którzy lubią się przechwalać swoimi podbojami erotycznymi. I im więcej tych podbojów przechodzą zwycięsko, tym bardziej są dumni, tym wyższą może pozycję w hierarchii zajmują w niektórych środowiskach. Czujesz to, wielu mężczyzn tak myśli i tak postępuje. I ta piosenka wykpiwa taką postawę, sugerując, że nie jest to żadna sztuka zaliczać po kolei różne kobiety, i że każdy w miarę zdrowy mężczyzna potrafi to robić. To nie jest powód do żadnej chluby. Natomiast prawdziwy facet z jajami, czyli taki, który jest twardym człowiekiem, który wie, czego chce, to taki człowiek, który potrafi być wierny jednej kobiecie, którą kocha. I to jest większy powód do dumy, niż zaliczanie wielu kobiet i obnoszenie się z tym.

Na koncercie też wspominałeś, żeby w epoce popularności zespołu Ich Troje hołubić wędrownych grajków. Czy według ciebie ten zespół jest szkodliwy społecznie?

Wiesz, on w moim przekonaniu może być szkodliwy o tyle, że on sprowadza sztukę do takiego poziomu sprzedaży hamburgerów - bym powiedział. Z tym, że nie jest to wymysł zespołu Ich Troje. To konsekwencja daleko idącej komercjalizacji sztuki w ogóle, nie tylko muzyki, gdzie wartość sztuki sprowadza się do ilości przykładowo sprzedanych płyt, co jest totalnym nieporozumieniem i kariera zespołu Ich Troje jest takim bardzo na czasie przykładem potwierdzającym tę tezę. Natomiast sam zespół... czy on jest szkodliwy społecznie... no może o tyle, że przez tego typu twórczość zabija wrażliwość w ludziach. Ale nic takiego złego nie robią przecież. To, że wyglądają tak, jak wyglądają czy tam zachowują się, jak zachowują, to mnie akurat nie szokuje i nie przeszkadza. Generalnie oczywiście nie lubię zespołu Ich Troje.

Na zakończenie powiedz jeszcze, jakie masz marzenia.

Hm... Chciałbym zwiedzać świat, chciałbym podróżować. Jestem ciekawy świata. Już trochę jeździłem. Nie powiem, żebym był człowiekiem, który nigdzie tam nie wyjrzał poza własny kraj. Sporo zwiedziłem, byłem w paru ciekawych miejscach, ale ciągle jestem (tu nawiążę do tytułu mojej ostatniej płyty) nienasycony. Być może uda się choć część z tych marzeń zrealizować.

Ostatnio gdzie byłeś?

Ostatnio byliśmy z żoną w Norwegii. Wielkie wrażenie, szczególnie fiordy norweskie, to jest coś nie do opisania. Zobaczyć fiordy i umrzeć. Piękne. W ogóle piękny kraj, polecam. Drogi, niestety, baaardzo drogi, ale piękny.

Lubicie chodzić do kina. Na czym ostatnio byliście?

Dzisiaj byliśmy, po długiej przerwie, na filmie francuskim zatytułowanym „Amelia”. Bardzo inteligentne, subtelne kino europejskie. Film obyczajowy, bez żadnych fajerwerków, fajna fabuła. Rzecz dotyczy młodej dziewczyny, która wkracza w dorosłe życie. Lekko opowiedziane, dużo dobrego humoru, ale nie za dużo, nie jest to komedia, dobre kino, taka dobra odtrutka na zalew amerykańskiego komercyjnego kina pt. „Zabili go, a on uciekł”.

Dziękuję za rozmowę.

https://tomaszzoltko.pl/

poniedziałek, 1 lutego 2021

Nie ilość lecz jakość | Krzysztof Wójcik

Gdynia,12.01.2003r.

Wywiad z Krzysztofem Wójcikiem, pastorem Kościoła Zielonoświątkowego Koinonia w Gdyni

Piotr: Jak to się stało, że budynek, który właśnie miałem przyjemność zwiedzić i w którym wyczułem taką rodzinną atmosferę stał się waszą własnością?

Krzysztof: Najpierw gromadziliśmy się w Domu Kultury w YMCA, tam wynajmowaliśmy salę, wszystko było dobrze do czasu, gdy pojawiła się grupa byłych katolików i równolegle przebywali w drugim pomieszczeniu; ich nabożeństwa były zupełnie inne niż u nas, były bardzo głośne, często były to zamknięte spotkania. Któregoś dnia zainteresował się tym jakiś jezuita, przyszedł najpierw do nas, potem do nich; potem pojawił się artykuł w pewnej gazetce; dalej zainteresował się tym Urząd Miasta, poszło to do Warszawy i Zarząd YMCA zakazał wynajmowania pomieszczeń żadnym wyznaniom, chociaż odbywają się tam kursy jogi, im od razu wymówiono, a nam, ponieważ w YMCE uznali, że dobrze im się z nami współpracowało, mogliśmy tam zostać do czasu, aż coś sobie znajdziemy. Szukaliśmy, rozsyłaliśmy wici, modliliśmy się i pościliśmy. Mieliśmy przez 11 lat uzbierane trochę pieniędzy (bardzo nam pomogła w tym działka, którą dostał mój teść /Jan Krauze/ od pewnego człowieka, którym wcześniej się opiekował, mył, żywił), ale wszędzie ceny były wysokie, przekraczające nasz budżet. Często przechodziłem koło pewnego ogłoszenia i któregoś dnia zdecydowałem się pójść do biura nieruchomości, tam podali mi adres, poszedłem, zobaczyłem ten budynek, a już oglądałem wiele różnych, no i stwierdziłem: wygląda jak zbór trochę. Było trzech chętnych jeszcze do kupna a ja zdecydowałem, że to biorę i wyobraź sobie, że się nie targowałem, a jeszcze mi opuszczono dosyć sporą sumkę. W momencie, kiedy przyniosłem pieniądze, a już podpisałem umowę, pojawili się wszyscy trzej chętni i się zmartwili. Takim dodatkowym potwierdzeniem Bożego prowadzenia były wizje, które miała pewna siostra, w których widziała ten budynek i po przeprowadzce zdziwiła się, że przecież już go zna. Tak więc, zrobiliśmy remont przeprowadziliśmy się i jesteśmy już tu ponad 5 lat. Jest nas coraz więcej (podczas nabożeństwa wszystkie pomieszczenia są zapełnione), chociaż nie ogłaszamy się, nie jesteśmy w centrum miasta, nie robimy zewnętrznych ewangelizacji. Ludzie znajdują nas np. w Internecie, przez innych ludzi. Niezbyt chętnie przyjmujemy osoby z innych zborów. Jest już trochę ciasno, ale póki Bóg nie prowadzi nas gdzieś dalej... Ten zbór stawia na jakość, nie na ilość, lecz głównie na jakość, jakość życia, patrzymy jak się ludzie zmieniają.

 EKUMENIZM

P.: Kilka lat temu, z okazji tygodnia ekumenicznego, w styczniu, odbyło się nabożeństwo w kościele Baptystów w Gdańsku, na którym przedstawiciele kilku wyznań mówili krótkie kazania. Również ty miałeś tam swoje 15 minut. Pamiętam, że to, co mówiłeś było dla mnie taką iskrą i potwierdzeniem tego, co działo się w moim sercu. Na drugi dzień podjąłem decyzję, że swoje życie oddaję Jezusowi. A mówiłeś wtedy o budowaniu życia na skale, lub na piasku na podstawie ew. Mateusza 7,24-29. Zatem było to nabożeństwo ekumeniczne, a ekumenizm to współpraca i szukanie porozumienia między różnymi kościołami. Według ciebie, w jakim zakresie jest możliwe takie porozumienie?

K.: Jezus wyraźnie powiedział w swojej modlitwie, kiedy już opuszczał ziemię: Ojcze, proszę, aby ci, którzy są moi, byli jedno w nas, ale dodał: w prawdzie Twojej. I w ekumenii te słowa się omija, głównie się podkreśla, aby byli jedno, ale bardzo ważne jest, aby byli jedno w prawdzie Twojej. A więc, to, co jednoczy wszystkich chrześcijan, różne wyznania, różne kościoły to musi być prawda, czyli ewangelia, czyli Chrystus. Jeżeli się głosi innego Chrystusa, to już wtedy nie jest prawda, to jest wtedy źle pojmowana tolerancja. Wyobraźmy sobie np. kierowców, którzy mówią: mnie przepisy nie obowiązują, mnie obowiązuje tolerancja, dlaczego nie jesteś tolerancyjny policjancie? Są pewne przepisy, czy to moralne, czy drogowe, etyczne i tak samo jest w kontakcie z Bogiem, są pewne zasady. I dlatego, ja uważam, że ekumenizm może być w tych ramach, w ramach prawdy, w ramach ewangelii Jezusa Chrystusa, jeżeli się inaczej głosi, to wtedy możemy mówić o spotkaniach towarzyskich. I Jezus również spotykał się z faryzeuszami.

P.: Jeżeli jesteś zaproszony to idziesz?

K.: Jeżeli jestem zaproszony, to nie mówię: nie, ale osobiście nie dążę do ekumenii, łączenia kościołów, ja mam jedność z ludźmi, którzy żyją w ramach ewangelii i nie ma problemu, jaką kto ma „tabliczkę”, jeżeli jesteśmy jedno, my się porozumiemy, jeżeli nie jesteśmy, to nawet takie spotkania do niczego nie doprowadzą, tylko musimy być grzeczni dla siebie i tolerancyjni i na tym się kończy. Ty mówiłeś, że usłyszałeś ewangelię, ja nie mówiłem o czymś, czego bym się wstydził, ja mówiłem ewangelię, jaki jest Chrystus i to było najważniejsze przesłanie.

 WIECZERZA PAŃSKA

P.: Goszcząc u nas w zborze w grudniu, mówiłeś, czym nie jest Wieczerza Pańska, czy mógłbyś to w skrócie powtórzyć?

K.: Wieczerza Pańska nie jest eucharystią; eucharystia z greckiego jest to dziękczynienie, a wiadomo, że Wieczerza nie jest dziękczynieniem, dziękczynienie wypływa z tego, jesteśmy wdzięczni za to, co uczynił Chrystus; nie jest to transsubstancjacja, ponieważ nie wierzymy w coś takiego, jak przemienienie dosłowne opłatka, chleba w ciało, czy wina w krew. Pan Jezus powiedział: to jest ciało moje, ale też powiedział: ja jestem drogą, drzwiami, itd., więc literalnie mamy to traktować? Jezus powiedział: czyńcie to na pamiątkę (jako symbol); Wieczerza Pańska nie jest też consubstancjacją, czyli obecnością mistyczną Chrystusa w Wieczerzy (szczególnie w tym momencie); nie jest też mszą – msza oznacza ofiarę i taka ofiara (przebłaganie za grzechy) nie może się odbywać co jakiś czas, ciągle powtarzać, bo już raz na zawsze się dokonała.

P.: Powiedz, dlaczego te znaczenia są tak powszechnie przypisywane temu zwyczajowi?

K.: Biblia nas uczy, że mamy wszelkie wnioski wyciągać z Biblii. Jeżeli takie interpretacje są, tzn., że to jest tradycja. Pan Jezus powiedział, że mamy być jak dzieci, również w interpretacji Biblii, mamy podchodzić do Pisma Świętego z czystym umysłem, wyciągać z niego i być posłusznym temu Pismu, a nie przemieniać wg tego, jak my chcemy, żeby było. Pismo zawsze interpretuje się w całości, nie w danym fragmencie, więc trzeba znać Ducha tego Pisma, a nie literę; co Pan Jezus zrobił, dlaczego, jakie były okoliczności, to jest egzegeza tekstu – wyjaśnienie, więc bierze się jak najszersze znaczenie. A dlaczego powszechnie...? Pan Jezus powiedział, że jest wygodna droga, szeroka droga i wielu na nią wstępuje, a więc jest to droga, na której nie trzeba wysiłku i jest wąska droga, na której wysiłek jest potrzebny i niewielu na nią wstępuje, jest również wąska brama, przez którą niewielu przejdzie. Ludzie myślą, że tam, gdzie jest wiele ludzi, tam jest prawda, no bo tyle ludzi nie może się mylić – to jest myślenie psychologiczne – wielość oznacza prawdę. Kiedy Jezus czynił cuda – wielu chodziło za Nim, ale kiedy zaczął wymagać – niewielu zostało przy Nim. Człowiek chce być niezależny. Ewa chciała być jak Bóg – niezależna. Stąd bierze się błędna interpretacja Pisma, że nie chcą badać, bo jak się dowiedzą prawdy, będą musieli ulec, to jest uczniostwo, Paweł mówi, że jest niewolnikiem, sługą.

HARRY POTTER

P.: 2 lata temu ostrzegałeś przed kupnem książek o Harry Potterze, teraz w naszym kraju możemy mówić o „potteromanii”. Czy rzeczywiście te książki są tak szkodliwe, w czym tkwi istota zagrożenia? Zobacz: dzieciaki rezygnują z TV, komputerów i biorą się za czytanie książek, treść książek zachęca do ruszania głową, książki te posiadają ciekawą fabułę, pierwszy tom otrzymał trzy wyróżnienia za „Najmądrzejszą książkę”. Posłuchaj tych opinii: Dr Grzegorz Leszczyński, krytyk literatury dla dzieci, z Uniwersytetu Warszawskiego: Harry Potter to opowieść na wskroś chrześcijańska, klasyczna baśń – bardzo unowocześniona, umieszczona we współczesnym tle, ale oparta na ciągle klasycznych wzorcach. Jest w niej zło i dobro, które w końcu zwycięża. Tak jak w klasycznych baśniach, mówi się tutaj o wartościach najprawdziwiej i najgłębiej chrześcijańskich. Ojciec Tomasz Dostatni, dominikanin: Powieść utrzymana jest w konwencji baśni lub, jak się dzisiaj mówi, fantasy. Krytykowanie magii i czarów w książce, to podważanie zasad, na których opiera się literatura dla dzieci. Baśnie braci Grimm i Andersena; „Kopciuszek” czy „Alicja w Krainie czarów” – to wszystko jest utrzymane w podobnej konwencji: Głównym tematem „Harry'ego Pottera” nie jest magia, ale walka ciemności i jasności. W powieści bardzo wyraźnie pojawiają się wartości chrześcijańskie – np. przebaczenie, przyjaźń i miłość, a oskarżanie książki np. o satanizm, to jakieś nieporozumienie.

K.: Artykuł, który napisałem 2 lata temu zarzucał, że te książki propaguje się w szkołach i wciska się na siłę ludziom, ja nie ostrzegałem, że to jest straszne, złe itd., oczywiście napisałem, z czego prawdopodobnie czerpała inspiracje Rowling, jej wypowiedzi, ale przewodnią myślą było to, żeby ani szkoły, ani ludzie nie wciskali nikomu tych książek, niech one sobie będą, kto chce niech czyta, ale niech nie zmusza, żeby moje dziecko czytało, tak samo jak ludzie nie chcą, żeby zmuszać do czytania Biblii, ja również nie chcę, żeby zmuszano do czytania Harry Pottera. A narzuca się nie tylko w szkołach, jest ogólna presja społeczna. Ja akurat nie chcę, aby moje dziecko czytało, będę mu wyjaśniać – dlaczego. Jeżeli chodzi o wartości chrześcijańskie, to chcę powiedzieć, że nasza cywilizacja jest oparta na chrześcijańskich wartościach, i neopoganizm, czy new age zapożycza te wartości, ponieważ te wartości są humanitarne, występują normalnie w ludzkiej naturze, bo człowiek, mimo, że jest zepsuty, to jednak posiada te wartości humanitarne, ale to nie są wartości stricte chrześcijańskie, bo te wartości istniały przed chrześcijaństwem, więc ten argument jest dla mnie śmieszny. Jeżeli chodzi o dobro i zło, w starych bajkach Grimm, czy innych, jest wyraźnie odróżnione dobro od zła i zła postać zawsze przegrywała, była brzydka, dobra – była piękna, zawsze był wyraźny kontrast, zresztą tak jest u Tolkiena. U Pottera mówi się, że jest dobra magia...

P.: Ale np. w Kopciuszku też jest dobra magia, jest wróżka...

K.: Tak, są te rzeczy, ale tutaj nie ma czegoś takiego, jak dokładna instrukcja, receptura zrobienia jakiegoś napoju miłosnego, trucizny itp., a u Harry Pottera są księgi magiczne i wyraźne receptury, dokładnie przeniesione z magicznych ksiąg okultyzmu, (np. współczesny ruch czarownic i czarowników wicca, stosujący białą magię), tam symbolika okultystyczna przeważa i jest myślą przewodnią.

P.: No tak, ale autorka twierdzi, że magia jest tylko tłem do całej historii...

K.: W ideologii satanizmu, czy wicci nie ma czegoś takiego, jak zło i to wyraźnie widać u Harry Pottera, nie ma tego rozróżnienia, Harry Potter używa kłamstwa, zdradza swoich przyjaciół, miał wyraźny zakaz w szkole, przekracza ten zakaz, zostaje nakrzyczany, ale dyrektor mówi: OK. zrobiłeś, dobrze zrobiłeś; zobacz: jest zamazana różnica między dobrem i złem, ludzie tego nie zauważają, ponieważ jest to filozofia, która prowadzi do zamazania granicy między dobrem, a złem i zobacz: w satanizmie i w wicce dobro jest tylko wtedy, kiedy służy tobie, a w chrześcijaństwie dobro jest niezależne – tylko Bóg jest dobry, a tutaj jest dobro bardzo praktyczne, a więc u Harry Pottera dobre jest, jeżeli to zadziała – pragmatyzm; i dzieci nasze są tak prowadzone, że jeżeli coś służy mnie, to to jest dobre, czyli jeżeli mam mieć jakiś owoc używam wszelkich środków, cel uświęca środki. I tego ludzie nie zauważają. Nie wiem, czy zauważyłeś, ale ruszył cały przemysł magiczny: witch (czarownica) – komiksy, książeczki dla młodzieży i tam są taroty, przedmioty magiczne, wróżby, jak komunikować się z duchami. W starych baśniach magia, czary są zmyślone, a Rowling używa autentycznych postaci, autentycznych przepisów. W Potterze występuje architektura angielska, dziecko, jak czyta, to widzi; jest zatarta granica między fantazją a rzeczywistością, a w bajkach jest wyraźnie, że jest to bajeczna kraina. U Pottera masz mugole, czyli ludzie tacy jak my, którzy nie znoszą czarów, magii życia, oni są źli, ich trzeba tępić; czyli normalni ludzie są stuknięci, a ludzie zajmujący się magią, czarami są fajni, atrakcyjni. Rowling, jako autorka nigdy nie powie oficjalnie, że miała to na myśli. Kolejne tomy są coraz grubsze, coraz brutalniejsze, w drugiej części jest dużo krwi, dziecko wzrasta z tymi książkami, jemu się to zaczyna podobać. Dlatego ja twierdzę: dobra, ok., jeżeli twoje dziecko chce to czytać, to czytaj z nim i wyjaśniaj; ja nie jestem taki, że: o nie, nie, spalić Harry Pottera, nie, absolutnie, ale rodzice powinni wiedzieć, co dziecko czyta. Rodzica chrześcijanina Duch Św. prowadzi i pokaże, co jest złe; ja nie jestem uprzedzony, ale uważam, że jest wiele książek bardzo cennych, które dziecko może czytać i powinno (np. Nienackiego, czy Przygody Tomka wśród Indian itd.), ale Harry Potter jest bardzo niebezpieczną książką, dzisiaj się promuje magię, bo pasuje ludzkiej naturze, dobrze się sprzedaje, magia, czary dają niezależność człowiekowi, on może kreować rzeczywistość, zmieniać. Rowling mówi o świecie dziecka, ale ten świat dziecka jest wynaturzony, dziecko ma wykształconą moralność – jak dziecko może mieć wykształconą moralność? Po to są rodzice.

P.: Jak twoja córeczka kiedyś sięgnie po Harry Pottera, co jej powiesz?

K.: Na pewno zadawałbym mnóstwo pytań, więc nie ja bym mówił, ale dziecko. I te pytania powodowałyby myślenie i takie metody stosuję również w przedszkolach, gdzie uczę angielskiego, jeżeli po lekcji dziecko opowiada mi zachwycone o Harry Potterze, ja zadaję pytania, wtedy dziecko po raz pierwszy zaczyna myśleć, zastanawiać się, musi przecież obronić to, a ja naprowadzam dziecko poprzez pytania, tak samo było z Pokemonami, ja w ten sposób, można powiedzieć, wyleczyłem swoje grupy, w których uczę dzieci. Dziecku nie można zabronić, ono musi samo zobaczyć, pomyśleć, ale potrzebuje w tym naszego naprowadzenia, bo już jest przygotowane przez marketing, reklamę, presję środowiska (kupują chipsy, tam Hatty Potter, koszulki, zabawki itd.).

P.: Jakie pytania zadajesz takiemu zapalonemu młodemu czytelnikowi?

K.: To zależy od sytuacji, od dziecka, dlatego nie mam gotowych pytań, ale przede wszystkim pytam się, czy Harry Potter jest dla ciebie wzorem, czy chciałbyś być jak Harry Potter, jeżeli powie, że tak, to dalej się pytam, czy Harry Potter jest mężny, no nie, mówi, nie jest mężny, dalej: jakie ma wartości, dlaczego skłamał, dlaczego robi pewne rzeczy kosztem swoich przyjaciół, one nie wiedzą, co odpowiedzieć, a widzą, że ja znam tą książkę, że czytałem i mnie ona nie zachwyciła i zaczynamy rozmawiać, chociaż niektóre nie chcą rozmawiać, np. pewna nastolatka nie miała argumentu, zbudowała sobie świat, który raptem ja burzę, łzy napływają i ona nie chce rozmawiać. Pytam się również: co z tego wziąłeś, czego się nauczyłeś, czy to zmieniło twoje życie, czy jesteś lepszym człowiekiem. Dzieci potrzebują autorytetów, jeżeli autorytetem jest Harry Potterr, to rodzice nie są autorytetem, oni są mugolami. Po dyskusji internetowej z fanami Harry Pottera niestety, nie mogę powiedzieć, żeby Harry Potter przynosił dobre owoce, ja chciałem dyskutować, wymieniać poglądy, oni mnie z błotem mieszali, ich zachowanie było makabryczne, jakby mogli, to by mnie zabili, byli bardzo agresywni. Był tylko jeden człowiek, który podjął ze mną polemikę i mu się bardzo podobało. A więc owoc, owoc, który przynosi czytanie takich książek jest. Mamy mnóstwo alternatyw, dlaczego to jest dobre, a tamte są złe, mamy przecież Misia Puchatka, dzieci, które wcześniej oglądały Pokemony, teraz zachwycają się Misiem Puchatkiem, tam są rzeczywiście wartości, bo Kubuś Puchatek uczy pewnych wartości, u Harrego Pottera musimy to wydobyć, gdzieś znaleźć, w Puchatku jest to przewodnią myślą.

P.: Widziałeś już najnowszy film z Harry Potterem?

K.: Tak, i muszę powiedzieć, że jest dość nudny, zresztą młodzież też się tak wypowiada i rzeczywiście są dłużyzny, książka natomiast jest dobrze napisana. Dlatego ja nie zniechęcam wierzących do Pottera, ale mówię: bądźcie przygotowani, rozmawiajcie ze swoimi dziećmi, apostoł Piotr mówi: zawsze bądźcie gotowi do obrony przed każdym, domagającym się od was wytłumaczenia się z nadziei waszej, lecz czyńcie to z łagodnością i szacunkiem.

NAWRÓCENIE

P.: Opowiedz: jak ty poznałeś Jezusa?

K.: Jako dziecko byłem bardzo religijny, bardzo pragnąłem Boga, miałem takie przeżycia mistyczne, moi rodzice, chociaż byli katolikami, nie chodzili na msze, w wieku dojrzewania zbuntowałem się, ale w sercu chciałem, żeby mnie ktoś przekonał, że jest Bóg. Poznałem taką dziewczynę wierzącą, ona zaprowadziła mnie na nabożeństwo, ja myślałem: no teraz pokażę tym sekciarzom, ale tam zobaczyłem, że ludzie mają taki indywidualny kontakt z Bogiem, bardzo osobisty, bardzo mnie to pociągnęło i sam chciałem mieć taką społeczność, taki kontakt z Bogiem. Przez rok czasu szukałem, byłem też u metodystów, w pewnym momencie pojawił się mój kuzyn, z którym niezbyt dobrze żyliśmy i on jakiś odmieniony do mnie przychodzi, zaczął mówić o Bogu, a ja chciałem go sprawdzić i zbijałem wszystkie jego argumenty, a gdy już nie miał argumentów ja zacząłem pragnąć, żeby mi mówił obojętnie co, ale o Bogu, i gdy powiedział, że jest w kościele zielonoświątkowym, ja mówię: no to jedziemy, a on, że nabożeństwo jest dopiero w niedzielę, dziś jest tylko młodzieżowe, no to jedziemy na młodzieżowe, byłem tak zdesperowany i zdeterminowany, żeby ktoś mi pokazał te relacje z Bogiem. Pojechaliśmy, rozmawiałem z różnymi ludźmi, na drugi dzień była ewangelizacja, w niedzielę też była ewangelizacja, ja wychodziłem do przodu, bo nie wiedziałem dokładnie, o co chodzi w tym wszystkim, co to znaczy oddać życie Jezusowi, mówili mi, że mam coś odczuwać, nic nie czułem, to myślałem, że chyba się źle nawróciłem, miałem rozterki, chodziłem do zboru i do kościoła katolickiego, aż w końcu uklęknąłem sam przed Bogiem (już bez powtarzanych modlitw, bez ewangelistów) i mówię: Boże, wszyscy co innego mówią, pokaż mi, jak jest naprawdę, czy jesteś realny, bo czytam ewangelię, a tu jakieś bajki. I wtedy zmieniło się coś w czytaniu Biblii, miałem bardzo potężny głód, czytałem, czytałem non stop, modliłem się, zacząłem rozumieć to, co czytam i w końcu dowiedziałem się, Duch Św. mi to pokazał, nie miałem innego nauczyciela, co to znaczy na nowo narodzić się, co to znaczy zbawienie. Czytałem całą Biblię, dlatego ja radzę zawsze wszystkim, którzy dopiero, co się nawracają: czytaj Biblię jak leci, listy czytaj, jak się czyta listy, księgi historyczne, jak historię, czytaj, abyś poznał to, aby Duch Św. miał, czym do ciebie mówić, bo to jest Jego Słowo, On ciebie będzie nauczał. Jeżeli nie poznamy Biblii, to każdy wg swojego widzimisię będzie nas nauczać. Dlatego służba Słowa polega na tym u nas, że kazania są ekspozycyjne, czyli ja nauczam poprzez całą Biblię, jest wiele fragmentów, jest to taki sposób, aby samo Pismo przemawiało, nie jak ja to odbieram, nie jak mówi tradycja, ale żeby Pismo Św. przekonywało, ono burzy warownie wszelkie. Także to było moje nawrócenie, ja nie nawróciłem się wówczas do ludzi, czy do organizacji, czy do kościoła. Dalej poszedłem na teologię (Chrześcijańska Akademia Teologiczna w Warszawie), aby bardziej poznawać Boga, byłem w Stanach Zjednoczonych w szkole biblijnej, teraz jestem dyrektorem Korespondencyjnego Instytutu Biblijnego byłego ICI, teraz KIB, zamierzam dalej podejmować swoją naukę, a więc jestem na studiach doktoranckich, niedługo będę chciał, jeżeli Pan da, otworzyć przewód doktorski i również chciałbym korespondencyjnie robić studia magisterskie w Stanach Zjednoczonych ICI, także plany są duże, nie wiem, czy to wszystko wyjdzie, ale jestem człowiekiem, który lubi się uczyć, a uczę się poprzez uczenie innych również, jest to najlepsza metoda; w liście do Hebrajczyków jest napisane: ze względu na czas powinniście być już nauczycielami. W moim rozwoju duchowym wielką rolę odegrał Jan Krauze, jeżeli chodzi o codzienne życie z Bogiem, moja żona nawróciła się nie ze względu na kazania jakieś, lecz ze względu na życie ojca, jego przykład. To było dla mnie zachętą, on był dla mnie autorytetem, wzorem, jest teraz dla mnie takim motorem, motywacją dla mojego życia jako pastora, mam wielką wdzięczność i szacunek do niego. Nie był to jakiś teolog, nie był to jakiś niesamowity mówca, bardzo brakuje mi go tutaj na ziemi, wiem, że się spotkamy w niebie, ale był to człowiek, który żył z Bogiem, chodził z Bogiem, jak Henoch, może dlatego Bóg go zabrał. Bóg zbiera takie kwiatki do swojego bukietu.

 MARZENIA

P.: Na koniec powiedz jeszcze: jakie masz marzenia?

K.: Hmm... Ciężko mi znaleźć coś, wiesz, bo Bóg spełnił niesamowicie wiele marzeń, które miałem. Na pewno chciałbym, żeby moja córka była taka, jak mój teść, to jest moim marzeniem, tego nie skrywam. Chciałbym, żeby była oddana Bogu, jak mój teść. To jest to, jak rozmawialiśmy o Harry Potterze, ja się lękam o nią, a wiem, że jeżeli ona pozna Chrystusa, jeżeli zobaczy tą wartość, znajdzie ten skarb, cel życia, to ja już będę wiedział, że jest w dobrych rękach. Na razie bój toczymy, modlimy się, jest moim marzeniem, żeby była silna w Panu. Marzę jeszcze o tym, żeby nabożeństwa były takie, jak spotkania modlitewne, żeby stały się tak dojrzałe, tak duchowe, tak wspaniałe, jak tutaj przeżywamy to z braćmi w poniedziałki. Marzenia... Jeżeli chodzi o wyjazdy, to, to, co chciałem zobaczyć, już widziałem; co bym chciał mieć..., nie mam takich ambicji, żeby mieć dom, żeby wyjechać na Marsa, Księżyc, nie wiem, trudno mi jest powiedzieć, nie przychodzi mi nic do głowy, ostatnio mojej żonie powiedziałem: to, co chciałem, to mam, może jestem minimalistą, ale moim marzeniem było mieć żonę i mam, marzyłem o dziecku, po latach oczekiwania i modlitw – mam roczną córeczkę – Martynkę, jestem szczęśliwy, było niemożliwe mieć mieszkanie i mamy, nie mieliśmy samochodu, mamy malutki samochodzik, ale mamy, nie marzyłem o wielkim, chodziło o to, żeby przemieszczać się, ja nie mam prawa jazdy, moja żona ma, ale to też nie jest moim marzeniem, to jest konieczność. Jeżeli mogę jeszcze powiedzieć, to chciałbym jeździć do małych zborów, które nie stać na zapraszanie różnych wykładowców, kaznodziejów. Chciałbym, żeby znalazły się takie osoby, które to by finansowały, żeby małe zbory nie miały tego brzemienia, a jednak miały wykładowców, nauczycieli Słowa Bożego, ja zaoferowałem się, ogłosiłem, że bym jeździł na takie, czy to weekendowe spotkania, czy wykłady dla małej ilości osób, dla garstki. Zwłaszcza, że ja jestem nauczycielem, który lubi dyskutować, jak widzisz, ty mi zadajesz pytania, ja słucham, rozmawiamy, taka mała grupa jest dobrą rzeczą, duże zbory na to stać, a małe..., wiem, że Bóg położył mi to na sercu, żeby tą lukę zapełnić; może dlatego te zbory się nie rozwijają. Już się dwa takie zbory zgłosiły, co jakiś czas też jeżdżę do Hamburga i do Iceho (polonijne zbory) i jeszcze jestem wykładowcą w misji studenckiej „Petra” na obozach chrześcijańskich. Tak Bóg mnie powołał do tego, moja służba jest też służbą apologetyczną, czyli obroną chrześcijaństwa, a więc prowadzę polemiki z ateistami, z różnymi religiami, nie boję się dyskusji.

P.: Ze wschodnimi religiami również, np. z buddystami?

K.: Z buddystami najciężej się rozmawia, ponieważ oni mają bardzo wysoką moralność, etykę; brałem też udział w audycjach na temat satanizmu w radio. Ja sam się nie narzucam, zawsze ktoś zadzwoni, zaprosi mnie, ja w sumie nie lubię jeździć, jestem domatorem, ale Bóg tak czyni, że wielu ludziom mogę pomóc i jestem szczęśliwy; kto chce pomocy, zawsze pomogę, jestem gotów pojechać, wyjaśnić, poświęcić czas.

P.: Dziękuję za rozmowę i życzę ci spełnienia marzeń.

fotki - styczeń 2021r.

Zbór Koinonia - znakomite wykłady pt.: "Dom Ojca":

https://www.youtube.com/playlist?list=PLgEteV8OLN2kXY30S7sDC2bj6lX0wNNUc


czwartek, 7 stycznia 2021

Trudne początki? | Jurek i Gosia Dajuk

Sopot, 20.10.2002r.

Piotr: -Dziś mieliśmy okazję posłuchać ciekawego kazania o trudnych, nie rokujących nadziei początkach powołania Bożego, o życiu Józefa, którego bracia wrzucili do studni; a jak to było u Was, jakie były początki Waszej podróży z Bogiem?

Jurek: -Początki, hmm, niebezpieczne pytanie zadałeś. U mnie początki sięgają roku 1914!...

P: -...może zacznij od osobistych doświadczeń.

J: -Ależ to się wiąże z tym. Opowiem to w wielkim skrócie: W 1914 roku pewien człowiek został uwięziony na Syberii z powodu Ewangelii. Spotkał tam mojego tatę, podarował mu nieosiągalną w tamtych czasach Biblię. W ten niezwykły sposób Boże Słowo dotarło do mojej rodziny, co zaowocowało wiele, wiele lat później nawróceniem moich rodziców. Natomiast moje osobiste przeżycie z Bogiem nastąpiło dokładnie 3 marca, w dniu moich 10 urodzin. W tym dniu, w nieoczekiwany, niezasłużony sposób ogarnęła mnie niesamowita obecność Boża. Poprzez to dotknięcie Ducha Świętego dokładnie wiedziałem, kim On jest. Trwało to cały dzień. Wiedziałem, że moje grzechy są całkowicie przebaczone. Nie zabiegałem o to, nie prosiłem, a było to tak potężne, że żadna inna radość życia nie mogła się z tym równać. Gdy miałem 17 lat Duch Święty przekonywał mnie, że prowadzę podwójne życie chodząc do kościoła, czytając Biblię, a w tym samym czasie, od poniedziałku do soboty żyjąc zupełnie inaczej. W niedziele byłem znów wzorowym chrześcijaninem. Przychodził poniedziałek i powracałem do starego życia robiąc dokładnie to, czego nie chciałem. Kiedy miałem 17 lat nadszedł moment w moim życiu, gdy powiedziałem: „Panie Jezu, nie mogę już dłużej odrzucać Twojej miłości.” Znając już Pana, nie chciałem pozostawać głupcem, odrzucając z premedytacją Jego miłość. Od tamtej pory, kiedy nastąpiła ta świadoma decyzja, moje życie totalnie się zmieniło. Wiedziałem, na czym stoję. To był początek mojej drogi za Panem i jednocześnie wielkiej przygody, która trwa do dnia dzisiejszego.

P: -I teraz powiedz, wracając do pytania, było ciężko na początku?

J: -Było bardzo, bardzo... pięknieJ, bardzo łatwo, było wręcz genialnie... przez pierwsze 3 lata! To znaczy: nogi na ziemi, głowa w niebiesiech,. Miodowy miesiąc trwał 3 długie lata. Potem nastąpił bardzo trudny okres. Nadeszły „lata chude”, czyli niepowodzeń. Wiele rzeczy mi się nie udawało, nie wychodziło, doznawałem zawodów i sam zawodziłem. Cały czas pomimo dobrej relacji z Panem czułem się jakby otoczony ciemnymi chmurami. Na przykład jedną z wielu takich „chmur” była sprawa związana ze studiami muzycznymi w szkole biblijnej w Dallas. Zakończyło się to niepowodzeniem z powodu braku podstawowej rzeczy – paszportu, o który w komunizmie nie było łatwo. Miałem zapewnione środki na podróż, stypendium, jednak Bóg powiedział – „nie teraz”. Podobnie było w sprawach sercowych, i wielu innych. W tym czasie jednak uczyłem się rzeczy, które pomogły mi rozumieć tych, którzy cierpią, naprawdę w moim życiu cierpiałem.

      Przełomowy moment nastąpił, gdy Bóg przemówił do mnie słowem „Szukajcie najpierw Królestwa Bożego, a WSZYSTKO inne będzie wam przydane”. Pomodliłem się wtedy tak: „Panie, nie rozumiem tego, nie rozumiem, dlaczego to wszystko spada na mnie, dlaczego nic mi nie wychodzi i....nie mam jako muzyk nawet własnego instrumentu. Ale dziękuję Ci za wszystko,...że jest mi tak trudno, tak ciężko, za to, że nie wyszło mi wiele życiowych planów. Naprawdę uwierzyłem w to, co powiedziałem. Na drugi dzień przyjeżdżają dwie misjonarki z Anglii. Miały ze sobą gitarę, „dwunastkę”, o pięknym dźwięku, o której dotąd mogłem tylko pomarzyć. Ku memu zaskoczeniu, te dwie misjonarki powiedziały, że jeśli dam im jakąkolwiek inna gitarę, one chętnie podarują mi „dwunastkę”, a moją zawiozą początkującej osobie, której kiedyś obiecały instrument! Widziałem w tym wyraźnie rękę Pana. Od tego momentu zaczęło się dziać wiele wspaniałych rzeczy zarówno w dziedzinie osobistej (poznałem Gosię), jak i na większą skalę; mam na myśli przebudzenie wśród młodzieży gdańskiego Zboru, której byłem liderem ( przede mną liderował tam wasz pastor, a mój przyjaciel – Marian). Byłem świadkiem niesamowitych rzeczy, bo nawróciło się w tym czasie nie kilku, lub kilkunastu nastolatków, ale setka, lub więcej. Niektórzy z nich chodzili do tej samej klasy w liceum i łańcuchowo wręcz ewangelizowali swoich kolegów, a potem rówieśników z klas równoległych. Bywało, że co sobotę, na spotkanie młodzieżowe przychodziło kilkunastu nowo-zdobytych chłopców i dziewcząt, z których ogromna większość do dzisiaj służy Bogu!

P: - ok., Gosiu, a jak to u Ciebie było?

Gosia: -Moje początki też są związane z muzyką. Przez kilka lat grałam w kościele katolickim jako organistka, więc słuchanie tam słów Ewangelii powodowało we mnie pewien głód, a jednocześnie frustrację z powodu braku tych rzeczy, które ona opisuje. Kiedyś razem z koleżanką znalazłam się na biwaku, gdzie poznałyśmy chłopaka, który był chrześcijaninem. Pod jego wpływem uznałam, że muszę się dowiedzieć całej prawdy o moim losie po śmierci...Chciałam wiedzieć, na czym stoję w sprawie wiary. Bardzo szybko doszłam do przekonania, że mój rodzaj wiary nie ma żadnych podstaw biblijnych, co gorsza, jeśli nadal pozostanę przy swoich religijnych pozorach, skończę dokładnie tam, gdzie nie będzie Tego, którego podświadomie już tyle lat szukam, czyli w piekle. Wizja rozminięcia się z Bogiem chyba najmocniej przemawiała mi wtedy do wyobraźni. Gdzieś w głębi czułam przynaglenie by czytać Biblię, brać Słowo serio, wręcz dosłownie. Jednocześnie coś mi mówiło, że muszę się spieszyć, szybko podejmować decyzję, po której jestem stronie. Były chwile, że to, co czytałam druzgotało mój system myślenia i wartościowania. Było tak, bo widziałam swoje beznadziejne położenie zbudowane na samo sprawiedliwości,całkowicie fałszywą ufność w ludzkie autorytety, a co było najgorsze i najbardziej bolało, że nie znam swego Zbawcy! Boża obecność i Boży gniew tak mi ciążyły, że po kilku dniach biwaku wróciłam do domu i zaczęłam porządkować moje życie. Byłam całkowicie przekonana, że Jezus umierał i za moje grzechy. Jestem wolna od kary za nie. Jestem zbawiona. Gdy umrę, pójdę do nieba i „nikt mnie nie wyrwie z jego ręki”. Porządkowanie mego życia było dosyć dramatyczne......Trzeba było zostawić kościół, z którym był związany nawet mój zawód, trzeba było dać świadectwo ludziom, porozmawiać z księżmi, powiedzieć, dlaczego zostawiasz kościół, a wobec księży, uczonych latami w seminariach niełatwo jest bronić się „logicznie”, mówisz im, co masz w sercu a oni traktują cię jak fanatyka lub szaloną. Razem z koleżanką i kolegą, o którym mówiłam nie wiedzieliśmy, co dalej ze sobą począć; chcieliśmy powiedzieć całej Gdyni o „genialnym odkryciu Boga przez nas”, tymczasem wszyscy się od nas odwracali, ksiądz z lokalnego kościoła zakazał naszym przyjaciołom spotkań z nami, radząc, by przechodzili na drugą stronę ulicy, gdy kogoś z nas trojga zobaczą. To były trudne dni. Patrząc naturalnymi oczyma – bez horyzontów. Straciłam pracę pieniędzy nie ma, pocieszenia znikąd, cała rodzina przeciwko tobie, do tego nie mieliśmy pojęcia gdzie szukać ludzi wierzących. Któregoś dnia trafiliśmy do Zboru na Menonitów, poznaliśmy Anatola Matiaszuka, zaprzyjaźniliśmy się z nim i z jego rodziną. I tak stopniowo Bóg dawał nam nowych przyjaciół.

J: -Ale powiedz, kogo ci dał jeszcze do wzrostu?

G: - Ciebie,...I jeszcze jedno, dał mi bardzo silne marzenie, pragnienie, żeby przez muzykę ludziom głosić Ewangelię.

 

RADOŚĆ I ŚMIERĆ

P: -Jesteście postrzegani jako bardzo szczęśliwe małżeństwo, uśmiechnięci, zawsze pełni radości, humoru, czy wcześniej też tak było np. 10 lat temu, czy ta radość i szczęście pogłębia się, rośnie?

J: -Radość jest darem od Pana, jest ona spowodowana obecnością Ducha Św. To jest jej podstawowe źródło. Izajasz mówi: I będziesz pił ze źródeł radości zbawienia. Temat zbawienia i wizja przyszłości to moje ulubione tematy, mój konik. Gdy myślę o przyszłości, ogarnia mnie radość, że moje imię jest zapisane w księdze żywota. Łatwo dać się złapać na „wędkę” powszechnego sposobu myślenia, jaki towarzyszy każdemu z dwunożnych na tym świecie, że po prostu trzeba się zatroszczyć o to i o tamto, a potem o jeszcze inne rzeczy w życiu...”Szukajcie najpierw królestwa” było słowem, które osobiście do mnie dotarło, zrozumiałem, że tylko szukanie Królestwa da mi wolność. Przez długi czas, jako młody chrześcijanin, modliłem się do Boga, żeby dał mi radość. Przyszedł taki dzień, kiedy po całorocznej modlitwie o radość, zauważyłem: przecież to, co mam i czym żyje, to nic innego jak właśnie radość! Jestem zbawiony, moje życie jest najbezpieczniejsze w ręku Boga, mam wspaniałą perspektywę i wszystko, czego potrzebuję do prowadzenia pobożnego życia, a to, co jedynie mogę stracić, to moje ziemskie życie.

G: -Nasza radość musi w pewnym momencie być przetestowana. Na przykład, 10 lat temu moja radość wynikała z innych rzeczy, z tego, że mam zbawienie, że nie umrę na wieki. Ale Bóg powiedział – to nie wszystko, idź dalej, na tym się nie kończy zbawienie. Słowo Boże mówi, że teraz je „sprawujemy”. Dla mnie to oznacza ogromne wyzwanie, niezwykle ekscytującą wędrówkę za Panem, w której to wędrówce – jeśli potraktujesz Go serio – wszystko może się zdarzyć! Twoja radość będzie przechodziła testy, czasem nawet bardzo bolesne. Cała Biblia o tym mówi. I jeżeli chcesz głębiej poznać Boga, mieć większą radość, taką...

J: -... nie naiwnego optymisty

G: -nie gdzieś na poziomie emocji, ale chcesz mieć głęboką satysfakcję z tego, kim jesteś w Bogu, kim On jest dla ciebie; to wtedy Bóg mówi: zobaczmy jak bardzo chcesz tej radości... I przechodzimy sprawdzian, czasem jeden za drugim, choć dla każdego testem może być coś zupełnie innego...

J: -Mało tego, można radość doświadczyć przez ból, przez cierpienie i przez łzy. Kiedy umierał mój największy przyjaciel, niesamowity człowiek, od którego najwięcej się w życiu nauczyłem - mój Tato - byłem razem z nim. On cierpiał, a ja z nim cierpiałem i płakałem. Kiedy mu przeczytałem Psalm 23, on przez ból uśmiechnął się do mnie, pomachał mi i .....odszedł do Pana. Po reakcji, jaka nastąpiła we mnie w tamtej chwili, mógłbym być potraktowany jako przypadek patologiczny, dlatego, że wzniosłem ręce do góry  i ... w łzach wykrzyknąłem: Boże, nie rozumiem, dlaczego odchodzi mój największy przyjaciel, ale dziękuję i za to. Wraz z moim wyznaniem wstąpiła we mnie radość, w efekcie czego otworzyłem pianino i zagrałem ukraińską kolędę „Radość dziś nastała, radość niebywała, nad wertepem gwiazda jasna światu zajaśniała”. Wyobraźmy sobie, tu, na łóżku leży mój zmarły Tato, a ja, syn, gram kolędę. Kiedy wracałem samochodem do domu, by oznajmić Gosi, co się wydarzyło, spojrzałem we wsteczne lusterko i widzę, że lecą mi łzy po policzkach, a jednocześnie na twarzy mam uśmiech! Niesamowite. Chcę jeszcze dodać, że pogrzeb Taty był jak to określił jeden z uczestników niczym „festyn radości”. Byłem ubrany na biało...

G: -Wszyscy byli w białych garniturach, nikomu nie wolno było się ubrać na czarno.

J: -Sąsiedzi byli zdumieni, co tu się dzieje. Ale chcę powiedzieć, że ta radość, którą Bóg daje wyzwala się niezależnie od nas, ona po prostu jest darem. I do tej pory (minęło 6 lat) myślę o moim przyjacielu, myślę z punktu widzenia radości: ileż to ja się nauczyłem od niego, ile przeżyłem z nim. Radość pochodzi z góry, jeżeli nie jest ona dana z góry, na próżno trudzi się człowiek grymasem ust, czy zmarszczkami. Radość to nie trening mięśni policzków, to nie postanowienie, że będę radosny. Radość to dar i owoc Ducha Świętego. Radość to moje życie, jest siłą od Pana. Chcę jeszcze dać taki przykład. Kilka tygodni temu zorganizowaliśmy ewangelizację w Sopocie (z udziałem ludzi z waszego kościoła). Zgromadził się tłum, co nie jest trudne w Sopocie. Odstawiłem gitarę i zacząłem mówić o śmierci i... ludzie podchodzili później i pytali: proszę pana, skąd u was ten entuzjazm? Ja myślę sobie: chwileczkę, ja nic o entuzjazmie nie mówiłem, tylko o śmierci. Ludzie czytają między wierszami, oni widzą i czują o wiele więcej, niż jesteśmy w stanie przekazać.

 NIEBO

P: -Mówiłeś o wizjach przyszłych dni, masz jakieś wyobrażenie swojego spotkania z Jezusem twarzą w twarz, jak to będzie?

J: -W mniejszy, lub większy sposób człowiek próbuje sobie wyobrazić takie spotkanie. Niektórzy mówią o szklanych domach, złotych ulicach. Ja myślę, że nie należy się wdawać w te techniczne sprawy, ale raczej, że na zawsze będę z moim Panem.

P: -A czy wyobrażałeś sobie na przykład, że przy takim pierwszym spotkaniu z Jezusem po śmierci, On weźmie cię na kolana, przytuli i da ci np. koronę, czy jakąś nagrodę?

J: -Nigdy o tym nie myślałem, natomiast sam kontakt, to, co mnie pociąga w chrześcijaństwie, osobisty kontakt z Bogiem, to jest najpiękniejsza rzecz, jaka może się wydarzyć człowiekowi i tęsknię za tym. Tam, takie momenty już będą niczym nieprzerwane.

 WYCHOWYWANIE DZIECI

P: -Macie dwójkę dzieci – Eryka i Sonie, co uważacie za najważniejsze w ich wychowaniu?

G: -Dopóki są dziećmi, kształtujemy je wg słowa Bożego, nie wg drogi przypadkowej (talenty, charakter).Słowo Boże mówi, że mamy kierować „ich drogą, którą mają iść”. Nawet wówczas, gdy będą miały jako nastolatkowie jakieś silne zawirowania, pokusy, Słowo Boże daje wielkie obietnice każdemu rodzicowi, który powierza los swoich dzieci w Jego ręce, że w końcu te dzieci będą przy Panu. Wszyscy widzimy jak silna presja świeckości jest wywierana na naszych dzieciach, jak dużo zagrożeń zwiedzenia czyha na nich, ale my trzymamy się Bożej obietnicy, modlimy się niekiedy codziennie o ochronę nad nimi w każdej sferze ich życia.

 ANGLIA

P: -Ostatnie 2 lata spędziliście w Anglii, jak się zaczęła ta przygoda?

J: -Anglia od 87 roku jest krajem, do którego najczęściej jeździmy. Byliśmy tam może już z 20 razy z różnymi muzykami dając koncerty i naturalnie myśląc, można by powoli zwrócić się w inną stronę na przykład na Wschód. W międzyczasie byliśmy też na Litwie, Ukrainie, w Rumunii, ale mimo wszystko są takie miejsca, że wiesz, że masz w nich jeszcze coś do spełnienia. 3 lata temu przyjaciele z pewnego kościoła w środku Anglii zapytali nas, czy nie zechcielibyśmy podziałać ewangelizacyjnie w ich mieście. Przyjąłem to z wielkim zdziwieniem i przyznam, że na początku nie wyobrażałem sobie jakby to mogło być możliwe. Powiedziałem im, że będziemy myśleć o tym i szukać woli Bożej. Oni bardzo spokojnie czekali na nasze „tak”, gdyż modlili się już o to przez 2 lata. Pan bardzo szybko dał nam pewność, że jest to Jego wola poprzez wielokrotnie otwarte drzwi (sprawy wizy, szkoły dla dzieci, mieszkania itp.), więc... spakowaliśmy walizki...

P: -Na czym polegała wasza praca?

G:- Wychodziliśmy na ulice miasteczka, rozstawialiśmy sprzęt i graliśmy.Na ławkach siadywało wiele osób. Do wielu z nich trudno byłoby dotrzeć bez muzyki. To była nasza główna praca i przywilej. Poza tym dawaliśmy koncerty muzyki chrześcijańskiej w kościołach, na konferencjach, w szkołach, w domach opieki. W kościele pomagaliśmy w uwielbieniu prowadząc próby i dając lekcje gry, czy śpiewu „co zdolniejszym”...

P:- Jaka była reakcja Anglików na wasze uliczne koncerty?

G: - Inna niż w Polsce. Wynika to z kultury obywateli tego kraju. Anglicy nie są chętni do okazywania uczuć, czy myśli. Na ich twarzach nie widzi się często ani wielkiego zachwytu, ani niezadowolenia, raczej grzeczną obojętność. Musieliśmy się tego nauczyć, że bez względu na reakcję ludzi Bóg chce do nich przemawiać i chce w tym użyć muzyki i słów pieśni.

J: -Mieliśmy wspaniałego towarzysza w ulicznych ewangelizacjach – był nim bardzo obdarowany ewangelista-misjonarz, który w prosty sposób nawiązywał rozmowę z ludźmi. Wielu z nich nigdy nie słyszało prawdziwej historii Jezusa, Syna Bożego. Inni znali świetnie Biblię i w czasie rozmowy wprost czuło się jak Duch Święty przekonuje ich o potrzebie przyjęcia zbawienia. To niesamowite widzieć, jak zmienia się atmosfera duchowa ulicy. Niekiedy wydawało się nam, że na pewien, określony czas ulica zamieniała się jakby w świątynię. Odczuwaliśmy szczególną obecność Bożą. Okazywało się, że ludzie są bardzo otwarci, chcą rozmawiać, pytają gdzie jest „taki „ kościół... Niektóre osoby widzieliśmy regularnie siedzących na ławkach, czekających na południowy koncert i Słowo. Znając raczej głęboką i medytacyjną naturę Anglików można się spodziewać, że wielu z nich zachowało usłyszane słowa w sercu i....podejmą decyzję gdzie spędzą wieczność.

P: - Pozwólcie, że zapytam o wasze dzieci; jak wyglądała ich edukacja?

J: -Dzieci chodziły do szkoły angielskiej, która zajmowała się nimi przez 7 godzin dziennie. Dawało nam to swobodę i czas do naszej pracy. Była to szkoła anglikańska, a niektóre spośród nauczycielek były chrześcijankami. To było niezwykłe, taki mały raj. Myślę, że Anglia dla dzieci to taki bajeczny kraj...

G:- ...z jednym wyjątkiem, że presja światowego życia dla dzieci była bardzo duża, zwłaszcza dla dziewczynek – moda, sposób spędzania czasu, to, co oglądają i czytają jest tak wyraźnie kierunkujące na zeświecczenie, ateizm, że dobrze było wrócić do polskich obyczajów..

P: - Przecież w Polsce też to mamy...

G: - ale nie w tym stopniu. Tam dziewczynki wyglądają o kilka lat dojrzalej; makijaż, nieskromne ubrania, kolczyki gdzie tylko można (niekoniecznie w uszach), to samo z tatuażem. Nie chcę zabrzmieć legalistycznie, ale mam przeczucie, że właśnie tak świat je nam wykrada. Niezwykle trudno jest obronić chrześcijański styl życia. Dzieci mogą sobie finansowo pozwolić na wiele, co u polskich dzieci jeszcze powstrzymuje poziom ekonomiczny.

J:- Ciekawe jest to, że właśnie Anglia, Ameryka i Niemcy wysyłały najwięcej misjonarzy w historii kościoła, a dzisiaj nasi czarni (i nie tylko) bracia, którzy kiedyś byli ewangelizowani, przyjeżdżają i wykonują powtórnie ewangelizację w skostniałych krajach zachodnich. I jeszcze jeden aspekt, jak już podsumowujemy Anglię. Mieliśmy ogromną radość widząc jak kościoły w naszym mieście jednoczą się. Tego jeszcze nie widać na taką skalę w Trójmieście. Pastorzy z różnych denominacji (metodyści, anglikanie, baptyści, zielonoświątkowcy, wolni) spotykają się regularnie na 2 godziny modlitwy w tygodniu. My też chodziliśmy na te spotkanie, na których modliliśmy się o miasto. Wspaniałe jest to, że ci ludzie porzucili swoje uprzedzenia, różnice wyznaniowe (na zasadzie: szanujmy swoją odrębność, ale świętujmy naszą jedność w Chrystusie!). Liderzy kościołów pokonali te oddzielające ludzi bariery, mają dobre relacje ze sobą. Doszli razem do wniosku, że taka jedność jest warunkiem błogosławieństwa Bożego dla przebudzenia w mieście.           

MARZENIA

P: -Czyli taka jedność u nas jest waszym marzeniem. O czym jeszcze marzycie?

G: -Przebudzenie w Sopocie. To jest tak atrakcyjne miasto dla Polski i Europy, ma tak śliczną architekturę, ciekawy, osobliwy charakter. Duchowo jest jednak tak płytkie i słabe. Chaos tego miasta zupełnie przytłacza, oszukuje ludzi. To takie nasze duchowe marzenie, żeby w Sopocie było dużo wierzących.

J: -Ze sfery muzycznej: jesteśmy teraz przed walnym zebraniem zarządu Missio Musica, na którym spotkają się wszyscy członkowie, muzycy, i będą radzić, co dalej. Już od dawien dawna było moim marzeniem, aby powstała grupa pełnoetatowa, która będzie głosić Słowo Boże przez muzykę, która niszczy największe mury. Chciałbym, aby w Polsce zaistniał taki zespół, w którym kiedyś i ja byłem, podróżując zespołem amerykańskim Celebrant Singers. Był to zespół, w którym ludzie byli po 15 lat na „drodze”. Miałem przywilej przebywania i uczenia się od nich i byłem świadkiem, jak niezwykłe, niezwykłe rzeczy Bóg dokonywał przez właśnie taki pełnoetatowy zespół. Chciałbym, żeby w Polsce znalazło się zrozumienie wśród ludzi wierzących różnych kościołów, żeby znaleźli fundusze na to, aby taki zespół utrzymywać i aby był on ramieniem, ręką kościoła. Chcielibyśmy też mieć wstawienników, grupę ludzi, którzy znaliby naszą służbę i modliliby się o nas.

P: -Dziękuję za rozmowę.

***

  Jurek Dajuk to absolwent Gdańskiej Akademii Muzycznej, Wydziału Wokalno-Aktorskiego, laureat pierwszej nagrody na Ogólnopolskim Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie w 1985 r., którą otrzymał za wykonanie Psalmu 23, do którego napisał muzykę. Swoją muzyczną przygodę zaczął na polskiej scenie w latach 80., przechodząc kolejne etapy wędrówki muzycznej poprzez piosenkę turystyczną, poezję śpiewaną, wykonując muzykę klasyczną i operową. Swoją pasję rozwinął jednak najbardziej, wykonując Negro Spirituals, Gospel oraz muzykę hebrajską.
      
Wraz z żoną, Gosią jest zaangażowany od wielu lat w działalność misyjną w Afryce. Występował i wspierał pracę misyjną w wielu krajach świata. Koncertuje na pięciu kontynentach w ponad 40-stu krajach. Był między innymi w USA, Kanadzie, Wenezueli, Panamie, Kostaryce, Nikaragui, RPA, Mozambiku, Ukrainie, Rumuni. Dotarł też ze swą muzyką do egzotycznych miejsc, takich jak plemię Kosa, Zulusów czy też Indian Navaho. Odbył tournée po wielu krajach Europy, biorąc wielokrotnie udział w międzynarodowych festiwalach muzyki sakralnej (International Church Music Festival) w Coventry (Wielka Brytania), Bernie (Szwajcaria), Oberamergau (Niemcy). Wraz z zespołem koncertuje w kościołach, filharmoniach, szkołach, teatrach, ambasadach, w więzieniach, sierocińcach itp. Najważniejszym celem wykonywanych utworów jest przekaz Dobrej Nowiny — Ewangelii.